Simone Kleinsma: "Het zal makkelijker worden, hoop ik"

Wie Troost Mij woensdag 22 november 2017 11:29 4 reacties

Hoe pakt zangeres en musicalster Simone Kleinsma haar leven als artiest weer op na het overlijden van haar man? In het tv-programma Volle Zalen vertelt zij welke impact dit enorme verlies op haar leven en werk heeft.

Begin dit jaar verloor Simone haar man én liefde van haar leven, regisseur Guus Verstraete. In een openhartig gesprek met presentator Cornald Maas vertelt Simone dat ze niet veel tijd had om écht te rouwen, want de première van de musical over het leven van Annie M.G. Schmidt was kort na het overlijden van haar man gepland.

Hoe ze het voor elkaar krijgt om zo kort na het verlies van Guus weer avond na avond stralend op de planken te staan , weet de actrice zelf eigenlijk ook niet: "Ik rommel maar wat aan. Ik weet niet waar ik het vandaan haal, maar het gaat."

Ik heb me er gewoon in gestort en gedacht: ik zie wel waar het schip strandt.

Toch grijpt het verdriet haar soms onverwacht weer aan. "Ik heb me er gewoon in gestort en gedacht: ik zie wel waar het schip strandt. En ik wist: Guus had niet anders gewild. Er zaten dagen bij dat het absoluut niet ging, dat mijn concentratie een dweil was." Ze kreeg zelfs te maken met een black-out tijdens een voorstelling, vertelt Simone in het interview.

Ze moet ook alleen leren leven. “Het leven is gewoon niet zo leuk meer als voorheen. Ik denk vaak: wat zal ik nou eens gaan doen? En ik verveelde me nooit. Nu denk ik: voor wie? Ik moet heel erg wennen aan de dagen, aan hoe ik ze indeel. Ik moet nu gaan leren hoe ik alleen ga leven. Het zal makkelijker worden, hoop ik.”

Bekijk het interview

Heb jij het interview gezien? Je kunt een reactie plaatsen onder dit artikel of erover praten met lotgenoten op ons forum.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 4 reacties op dit blog

afbeelding van Ronneke
Bewolkt
#1

Dat is het moeilijkst of te leren om alleen te leven. Het leven is zo zinloos nu zonder de onvoorwaardelijke liefde van diegene die je nu zo hard nodig hebt. Ik vind het tenminste erg moeilijk. 

Krachtig en kwetsbaar gesprek met Simone. Ik herken de rouw in haar. 

Helaas weet ik precies waar ze doorheen gaat. En dat had ik liever niet geweten....

Ronneke

afbeelding van Debbievanderwal
Storm
#2

Herkenbaar

afbeelding van Debbievanderwal
Storm
#3

Ja! Dit herken ik dus ook.2 dagen na het overlijden van mijn vriend werdt ik wakker en dacht: waarom moet ik uit bed stappen(terwijl je ook niet naar bed wil eigenlijk), waar is t nog voor nodig..en toen hoorde ik de katten en ben voor hun opgestaan en omdat mijn vriend had gewild dat ik dat zou doen.maar je denkt gewoon al aan hoe je de hele dag door moet gaan komen...

afbeelding van BGM
Bewolkt
#4
BGM

Een bron van herkenning. Mijn man is op 27 februari 2016 overleden. We waren 43 jaar samen. Ik ben nu nog bezig met overleven. Een ander huis, een andere omgeving, mijn werk, niets boeit me nog echt (helaas) De afgelopen weken met de feestdagen waren zwaar, ook al omdat er iets heel mooi gebeurde (een nieuw kleinzoontje). Daar geniet ik ook intens van. Het is precies zoals Simone het zegt, ik kan genieten als ik er ben en als ik niet alleen ben. Zo gauw je terug komt in je huis overvalt het je. Het mooie in het leven is er niet meer, het niet meer kunnen delen van al je ervaringen met je man. Mij is aangeraden in therapie te gaan maar ook dat zie ik niet zitten. Nog meer terughalen, ergens wil je weer positief in het leven kunnen staan. Ik heb nu wel ondervonden dat aan rouw geen bepaalde periode is gebonden. Ieder beleeft het op zijn of haar eigen manier. Ik heb helaas de knop om weer volop van het leven te genieten nog niet gevonden. Het is meer overleven geworden. Ik vind het knap hoe Simone (voor de buitenwereld) met het verlies omgaat maar ik weet als geen ander hoe het achter haar voordeur moet zijn. Heel verdrietig vaak!! Ik leef met haar mee Moe