Silvia (73) verloor haar man Jacob na vijftig jaar samen

Wie Troost Mij woensdag 17 augustus 2016 13:57 1 reactie

Het overlijden van haar man Jacob kwam voor Silvia niet onverwacht, maar de schok kon niet groter zijn.

"Ik ontmoette Jacob in de naoorlogse jaren. Ik had een relatie gehad met een egoïstische man, die me in de steek had gelaten met twee jonge kinderen. Ik was behoorlijk verbitterd over de liefde en vond mannen eigenlijk helemaal niets meer. Ik zat, nadat mijn echtgenoot me had verlaten, zo financieel in de penarie met mijn twee kleine jongens, dat ik naar een bijeenkomst van mijn kerk ging, waar voedselpakketten werden uitgedeeld. Een beetje beschaamd, maar ik had niet zoveel keuze. Ik verdiende mijn geld met het thuis naaien van gordijnen voor anderen, want ik kon de deur niet uit voor een echte baan zolang de jongens nog klein waren, maar het verdiende maar matig."

"Ik weet nog wel de eerste keer dat ik Jacob zag. Een grote, sterke man met een vriendelijk gezicht. Hij had mij meteen in het oog, flirtte dat het een lieve lust was. Elke keer als ik naar de kerk ging voor die voedselverdeling, was hij er. Na een paar keer vroeg hij me voor het eerst uit. Ik weigerde hem menig keer, maar hij was zo vasthoudend dat ik uiteindelijk 'ja' zei. Dat was het begin van bijna vijftig gelukkige jaren."

Volgens mij heeft hij dat moment echt zelf gekozen. Ik voelde me daar erg schuldig over.

Hartinfarct
Jacob kreeg zijn eerste hartinfarct toen hij vijftig was. Hij moest stoppen met roken en flink afvallen. Zijn gezondheid werd nooit meer de oude. Hij is toch nog precies tachtig jaar geworden. Een jaar geleden is hij overleden. Ik heb het er het afgelopen jaar enorm moeilijk mee gehad, daarom kan ik er nu pas over vertellen." 

"Hij overleed de ochtend nadat we hem 's avonds hadden verteld dat hij naar een verpleeghuis zou moeten. Ik kon de verzorging thuis niet meer aan. Volgens mij heeft hij dat moment echt zelf gekozen. Ik voelde me daar erg schuldig over. Had ik de verzorging langer vol moeten houden?"

Die eerste dag alleen 
"Zijn dood kwam niet onverwacht, de laatste tijd ging het steeds minder, maar de schok kon niet groter zijn. Na bijna vijftig jaar samen, was ik ineens helemaal alleen. Hoe dat voelt - alleen - weet je pas als je het meemaakt. Al die jaren had hij naast me in bed gelegen en nu lag ik daar stik alleen. Mijn dochter is twee weken bij me gebleven en heeft naast me in bed geslapen, maar op een bepaald moment moest zij naar huis."

"Die eerste dag alleen was vreselijk. Ik had me voorgenomen om voor mezelf te koken en had alles keurig klaargemaakt. Worteltjes, aardappelen, een stukje vlees en zelfs een beetje jus om het lekker te maken. Ik zette mijn bord op de keukentafel en probeerde te eten. Het overviel me gewoon. Ik kreeg helemaal kippenvel, alsof de muren begonnen te draaien. Ik voelde me zo grenzeloos alleen dat ik alleen maar kon huilen."

Het overviel me gewoon. Ik voelde me zo grenzeloos alleen dat ik alleen maar kon huilen.

"Ik miste Jacob zo vreselijk. Hij was de laatste jaren wel steeds ziekelijker, maar hij was er gewoon. Hij gaf me een doel in het leven. Daar zat ik dan met dat bord eten. Ik heb een paar hapjes geprobeerd, maar het smaakte zo afschuwelijk. Alsof ik hem in de steek liet, door door te gaan met het leven. Met je verstand weet je best dat het niet zo is, maar je gevoel zegt toch iets anders."

Witte pak 
"Samen met de kinderen gingen we na een paar weken zijn kleding uitzoeken. In het begin ging het goed. Mijn dochter nam een paar broeken mee voor mijn schoonzoon en veel werd in zakken voor het Leger des Heils gestoken. Mijn zoons maakten grapjes en het was bijna gezellig met zijn allen in de slaapkamer voor de kledingkast. Maar het ging me steeds meer tegenstaan. Tot Jacobs witte pak in beeld kwam. Een pak dat ik altijd heb verfoeid, maar dat hij graag droeg, al was het maar om mij te plagen. Op alle foto's van bijzondere gelegenheden staat hij triomfantelijk in dat witte pak."

"Ik riep ineens, helemaal overstuur: 'Stop, houd ermee op, we doen dit niet'. De kinderen keken geschrokken en zeiden: 'Natuurlijk mam, dan stoppen we met de kleding. Dit kan ook later.' We zijn er nooit mee verder gegaan. Het restant van zijn kleding, en het witte pak, hangen nog steeds in de kast. Ik kan het niet wegdoen. Ik vraag me af of dat beter, gezonder zou zijn, maar de kinderen praten er niet meer over en ik laat het lekker hangen. Hij heeft hier zo lang zijn eigen plekje gehad, het is toch een beetje oneerlijk om hem alles af te pakken."

Ik vrees dat rouw niet een jaar duurt. Ik huil minder, maar ik mis hem niet minder.

Luciferdoosje 
"Er is nu een jaar en een maand overheen gegaan. Ik heb gehuild met zijn verjaardag, met Kerst, met Oud en Nieuw en met de bruiloft van mijn jongste zoon. Omdat Jacob er niet bij kon zijn. Ik dacht dat ik alles had gehad en dat ik nu verder zou moeten gaan."

"Maar afgelopen week vond ik in de zak van een vest dat hij in zijn laatste dagen veel droeg een opengevouwen luciferdoosje. Daar staat op met een bibberig handschrift: Ik, Jacob van der Wagen, volledig bij geestelijke zinnen, laat mijn vrouw Silvia alles na wat ik heb. Wanneer heeft hij dat geschreven? Wist hij dan dat hij bijna dood ging en was hij bang dat het hem zou verrassen?"

"Die paar zinnen tonen voor mij zo'n liefde. Het feit dat hij in zijn stoel zich daar zorgen over zat te maken, dat brak mij echt. Ik heb er dagen om gehuild. Ik vrees dat rouw niet een jaar duurt. Ik huil minder, ik kan er nu ook beter over praten dan in het begin, maar ik mis hem niet minder. Mijn Jacob is weg voor altijd en dat doet nog net zo'n pijn."

Zoek jij ook troost en steun van lotgenoten? Deel je verhaal op ons forum of reageer. 

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er is 1 reactie op dit blog

afbeelding van Annemiek 1948
Bewolkt
#1

Hallo,

Ik voel en weet hoe jij je voeld . Mijn man is na 45 jaar huwelijk op 5 nov. 2016 overleden, op 70 jarige leeftijd, we hadden mooie plannen ,als hij in de vut ging, maar daar kwam hij niets van uit, al snel veranderde alles, zijn karakter ( kende hem niet meer terug, doktoren dachten aan overspannenheid, maar het werdt steeds erger,hij verloor een jaar later veel gewicht, ziekenhuizen bezocht maar geen diagnose. Zo hebben we jaren in een soort hel beleeft. 6 weken voor zijn overlijden kregen we een diagnose het was een zeldzame hersenziekte die uiteindelijk 5 jaar voor ze wisten wat het was heeft geduurd, op het laatst konhij bijna niet meer lopen moest ik hem uit en aankleden douche. En de laatste 2 dagen niet meer praten en slikken, dus niets meer eten en drinken, wassen hele moeilijke tijd heb hem helemaal alleen verzorgd, zonder thuiszorg want datwilde hij liever niet. Heb vaak naar rust verlangd, want ik raakte helemaal op, was zelf ook 13 kilo afgevallen voor alle ellende,  wat was hij bang.. een paar weken voor zijn overlijden zei hij alleen maar ik ga toch niet dood, wil bij jullie blijven, deze woorden blijven maar in mijn hoofd zitten. Nu denk ik dagelijks het was een zware tijd, maar er was iemand in huis, en dat huis is nu leeg. Ben wel enorm blij dat ik de verzorging volgehouden heb, en dat mijn man thuis is gestorven. Dat troost mijn een beetje.

Nu naar 13 mnd, huil ook ik minder maar het verdriet en de pijn die gaat volgens mij nooit meer over.

vooral de maand december vindt ik verschrikkelijk wat heb ik aan al die feestdagen zonder mijn man, heb vandaag veel gehuild, met al  die ketstmuziek op de radio.

heb 2 hele lieve kinderen en 2 kleinkinderen, die me deze feestdagen opvangen, maar die leegte die blijft.

 

Wens alle mensen die een dierbare verloren is, sterkte de komende feestdagen.

probeer er met je naaste een beetje van te genieten.

Annemiek