Rouwen: de 'bal in de doos'-theorie

Wie Troost Mij woensdag 27 februari 2019 13:46 3 reacties

Heb je ook zo'n moeite om aan jouw naasten uit te leggen wat rouw inhoudt? Hoe leg je eigenlijk aan je omgeving uit wat je voelt? Een Twitteraar uit Canada laat het zien aan de hand van een paar simpele tekeningen.

Het rouwproces is moeilijk om onder woorden te brengen. Wanneer je een dierbare verliest, komen er allerlei gevoelens bovendrijven waar je zelf vaak geen raad mee weet. Des te moeilijker is het, om deze gevoelens uit te leggen aan jouw naasten. Eerder probeerden we je al een heldere uitleg over het rouwproces te geven aan de hand van de (ietwat achterhaalde) vijf rouwfasen en een helder artikel van rouwdeskundige Leoniek van der Maarel over verliestaken en hersteltaken.

Maar het kan misschien eenvoudiger. De Canadese Lauren maakte een serie tekeningen nadat haar dokter haar het rouwproces uit had gelegd. De dokter noemde het de ‘bal in de doos-theorie’. Lauren besloot haar tekening op Twitter te delen. 

Ze legt het op Twitter als volgt uit: "Er zit als het ware een bal in een doos. En in die doos is een pijnknop." 

bal-doos1.jpg

 

"In het begin is de bal nog enorm groot. Je kunt de doos niet bewegen zonder dat de bal de pijnknop raakt. Hij vliegt in het rond in die doos en raakt daarbij keer op keer die pijnknop. Je kunt het niet onder controle houden en daardoor blijft het maar pijn doen."

 

bal-doos2.jpg

 

Naarmate de tijd verstrekt, wordt de bal in die doos steeds kleiner, schrijft Lauren. "De bal raakt de knop niet zo vaak meer, maar wanneer hij hem toch raakt, doet het nog net zoveel pijn als eerst. Het gaat beter met je, je merkt dat je dagelijks steeds beter kunt functioneren. Het nadeel ervan is dat de bal de pijnknop raakt op momenten dat je het eigenlijk niet verwacht."

 

bal-doos3.jpg

 

Lauren vermeldt daarbij nog wel dat bij de meeste mensen de bal nooit helemaal weggaat. "De bal raakt de knop wel steeds minder en minder, zodat je meer tijd hebt om te herstellen tussen de botsingen door."

Ook schrijft ze dat ze de tekening aan haar stiefvader liet zien en hij daardoor zijn rouwgevoelens beter begreep en zelfs erover begon te praten. Hij zei op sommige dagen bijvoorbeeld: "De bal is heel groot vandaag. Het ging maar niet van de knop af. Ik hoop dat die snel kleiner wordt."

Hoe zou jij jouw rouwgevoelens omschrijven? Deel jouw ervaringen onder dit artikel in de reacties of praat erover met andere nabestaanden op ons forum.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 3 reacties op dit blog

afbeelding van MarianneM
#1

"De bal in de doos "

Wát een mooie metafoor!

zo eenvoudig , zo duidelijk ..... en zo precies zoals het voelt !

 

Ik voel dat ik hiermee erg blij ben, kan niet helemaal uitleggen waardoor .... in elk geval , dank je wel voor het delen, Mark.

 

liefs, Marianne

afbeelding van Berenvrouw
Bewolkt
#2

Rouw is moeilijk te omschrijven. Alles dat ooit was is er opeens niet meer.

Begin oktober 2017 is mijn man overleden na een jaar darmkanker, een lijdensweg met 7 ziekenhuisopnames,  intensive care, opkrabbelen en terugslaan. Uiteindelijk won de kanker en raakte ik mijn man kwijt.

Eind februari 2018 overleed mijn allerdierbaarste vriendin, voor mij de zus die ik niet heb, aan een hersentumor

Het niet meer kunnen praten, lachen,genieten,reizen, niet meer samen dansen na 25 jaar les..... niets is hetzelfde meer.

Niet meer een dagje vriendinnen op stap, bellen met mekaar.

Jouw leven,wat eerst was, is jouw leven niet meer. 

Je verliest niet alleen een dierbaar persoon, maar je mist je LEVEN samen. Jouw leven verandert totaal.

Buiten het leren omgaan met de eenzaamheid, zonder die dierbare leren leven is het allermoeilijkste. 

Geen gezamenlijke herinneringen meer. Leegte.

Ondanks mijn nieuwe relatie met een weduwnaar, blijft het enorme gat bestaan. Je moet een nieuw leven opbouwen met die ander. Zijn rouw is jouw rouw niet. Zijn pijn is jouw pijn niet, zijn gemis niet dat van jou.

Wij praten vaak over degenen die wij verloren zijn, over zijn vrouw, mijn man.

Zij nemen een belangrijke plaats in ons leven in, een plaats die een ander nooit kan vervangen. 

Geef een ieder de kans op zijn/ haar manier te rouwen. Wees er voor de ander. Het kan zo eenvoudig zijn

 Luister alleen maar en geef geen raad. Een lief gebaar, een knuffel, dat doet al zo goed. Geef de ander de indruk dat je het begrijpt, ook al snap je er niks van. 

Ik hoop dat ik hiermee iets voor een ander kan betekenen. 

Momenteel heb ik het zelf erg moeilijk door allerlei herinneringen. 

Het gaat weer over, het is net als het weer: vandaag regent het, morgen stormt het en overmorgen schijnt de zon weer. 

Probeer toch nog iets van je leven te maken , hoe moeilijk dat ook mag lijken.

JOUW leven gaat nl gewoon door!

afbeelding van griezelina
Bewolkt
#3

Ja heel erg herkenbaar, die pijn knop.De pijnknop wordt heftig als ik een ziekenauto hoor of zie met luide lichtserene, dan komen alle herinneringen boven, met spoed weg naar het ziekenhuis, waarom? je bent geopereerd aan je anurysma en het was toch goed? Dan twee dagen later in de nacht van 8 november 2018 glijdt je weg, je hoort me stem nog je hart gaat weer kloppen op de monitor , ik kan afscheid van je nemen je vertellen dat ik heel veel van je hou , dat je in me hart zit en ik je altijd meedraag, Maak je geen zorgen om me schat , ik doe me best, vecht niet ga maar jongen tis goed. En de streep kwam dat  beeld en          moment zit in me hoofd en die bal blijft groot. Ik word regelmatig op het tijdstip wakker snachts rechtop in me bed en huilen. Voor de buitenwereld doe ik me best, je ziet er goed uit lia etc etc, vanbinnen ben ik verscheurd. En dan later hoor je bij de dokter wat jezelf al vermoede, het was geen maagbloeding, de operatie is niet goed gegaan , waardoor er toch een ader is gesprongen. Dan weet je gewoon mijn maatje is doodgebloed , al die zakken bloed , heeft niet geholpen je liep leeg. En het ergste vind ik dat een chirurg niet de moeite heeft genomen om eerlijk met me te praten daarover, dat dit gebeurd is , tis een risico voll operatie  maar na 4 weken operatie is het toch gebeurd, ze wilden hem  onderzoeken wat er precies gebeurd was, ik was boos NEE je blijft van hem af, hij komt heel naar huis.!

De pijn van heel het gebeuren is die grote bal , het enorme gemis elke dag van je maatje je toeverlaat. De pijn en de ellende die hij heeft moeten doorstaan,blij dat hij nu geen pijn meer heeft, dat hij daar is wat hij altijd zei: daar is het goed daar ben ik weer wie ik moet zijn , en dat is een troost voor me. Maar het gemis is enorm, en ik weet soms niet hoe ik me dagen moet doorbrengen. Door een hond te nemen die ontzettend lief is kom ik buiten en loop ik in de natuur, de hond vind het fijn en ik kom buiten.

Maar het veranderd niet dat gemis die pijnbal die heen en weer gaat en weer die knop raakt. Ik vind het heel heel goed verwoord.

 

Een hele lieve groet,

lia

 

.

.