Rouw: wordt het ooit beter? (gastblog)

Minjon van Zoest vrijdag 5 juni 2020 15:31 3 reacties

Wordt het ooit beter? Een logische vraag wanneer je dierbare is overleden en je voor de zoveelste keer wordt overmand door verdriet. Gastblogger Minjon probeert hier in dit artikel een antwoord op te geven.

Wanneer we iemand verliezen die ons lief is, voelen we een leegte: wankel en onrustig. Dat gevoel kennen we niet en vinden we niet fijn. Niemand heeft ooit om het gemis en de pijn gevraagd en toch maken we het allemaal mee. Allemaal krijgen we vroeg of laat met verlies te maken. Het hoort bij het leven en tegelijk willen we maar al te graag weten hoelang het duurt en of het ooit beter wordt.

Probleem? Oplossen!
Die manier van denken past goed bij hoe we in onze samenleving gewend zijn te leven. Is er een probleem? Dan lossen we het op! Ik heb vroeger op school alles geleerd over hoe ik 'als ik groot ben' een baan kan vinden. Talen, wiskunde, biologie: ze leggen de basis voor een leven om ergens naartoe te werken. Maar wat gebeurt er met je als je leven ineens heel anders loopt dan je had gedacht? Daar heb ik nooit over geleerd. Hoe ga je om met tegenslag en verlies?

Voor velen van ons die een groot verlies hebben meegemaakt, betekent dit een verandering van plannen. Je had met je partner misschien nog grootse toekomstplannen. Je had je ouders nog lang bij je willen hebben, je had je kind groot willen zien worden. Een overlijden gooit roet in het eten en de manier van denken die we gewend waren werkt niet meer. Dit kunnen we niet oplossen.

Wereld stortte in
Een klant van mij rouwde om het verlies van haar man, haar liefde, haar alles. Een intelligente vrouw die haar zaakjes goed voor elkaar had. Ze hadden het samen heel fijn gehad, alle achttien jaren waarin ze samen waren. Ze planden hun vakanties altijd ver vooruit, dan genoten ze het meest. Ook avondjes samen uit planden ze heel bewust. Voor hun omgeving waren ze een voorbeeldkoppel geweest. Totdat hij, als donderslag bij heldere hemel, tijdens het sporten een hartstilstand kreeg. Haar wereld stortte in.

Ze had altijd alles voor elkaar gekregen, dus ook dat rouwen zou haar vast lukken.

Ze besloot er het beste van te maken en pakte haar leven al snel weer op, zo goed en zo kwaad als dat lukte. Ze had altijd alles voor elkaar gekregen, dus ook dat rouwen zou haar vast lukken. Maar na een maand of zes was de koek op, ze kon niet meer. Ze was moe, voelde hoeveel verdriet ze nog niet had geuit en had geen idee hoe ze verder moest met haar leven. Dat was het moment dat ik haar ontmoette.

Nieuwe realiteit
Ze leerde dat doelgericht denken nu niet de oplossing is, maar dat ze mocht leren 'zijn' met wat zich aandiende. In de fase waar zij in zat, was de vraag niet zozeer hoe de toekomst eruit zou gaan zien of wat ze ging doen met haar leven. Het was eerst nodig om te durven zijn met de pijn en het verdriet die bij de rouw komt kijken.

Het stilstaan en laten doordringen van de nieuwe realiteit was nodig voor haar om te voelen wie ze was zonder haar geliefde. Hoe voelde ze zich? Welke dingen gaven haar in haar nieuwe leven energie en welke niet meer?

Nieuwe dingen ontdekken
Doordat ze zichzelf niet meer dwong om beslissingen te nemen, ging ze nieuwe dingen ontdekken. Zo ontdekte ze dat yoga haar veel bracht. Ook kon ze haar energie goed kwijt met hardlopen. Dat waren dingen waar ze eerder nooit interesse in had.

Andersom merkte ze ook dat dingen die ze eerder leuk vond, nu te veel energie kostten. Ze was in die eerste zes maanden nog geregeld uit geweest met een groepje vriendinnen, dat was een traditie die ze niet wilde doorbreken. Nu kon ze voelen dat ze daar geen behoefte aan had. Per gelegenheid besloot ze of ze mee wilde gaan of niet.

Hoe voel ik me nu?
Dat meebewegen met hoe je je voelt en daar volledig op vertrouwen, is niet hoe we gewend zijn met elkaar om te gaan. Het roept vaak ook angst op; wat als anderen het niet begrijpen? Wat als ze me niet meer meevragen? Toch is dit wat de rouw van ons vraagt. Dag voor dag, stapje voor stapje voelen wat je nodig hebt. Jezelf opnieuw leren kennen kost tijd. Maar je maakt het verschil door jezelf hierin actief uit te nodigen om in het 'nu' te blijven. Hoe voel ik me nu? Waar heb ik nu behoefte aan?

Beweeg mee
Jezelf overgeven aan het onbekende is niet makkelijk. We willen graag zekerheid en duidelijkheid. Het gemis, de pijn, de leegte: het is eigenlijk heel dubbel allemaal. Dit is niet wat we willen voelen en tegelijk helpen we onszelf als we er juist wél gehoor aan geven.

Door er niet zo snel mogelijk vanaf te willen zijn, maar er zo goed mogelijk 'mee' te kunnen zijn. Door je niet af te vragen hoelang het nog duurt maar door je af te vragen hoe je leert leven met zo’n groot gemis. Want dat dat mogelijk is, daarin zijn veel mensen je voorgegaan. Dus beweeg mee, leer jezelf opnieuw kennen en er zal een moment komen waarop je beseft: het is me gelukt.

Herken jij ook dat het gaat om het meewegen en niet om er vanaf willen zijn? Wat heeft jou hierin geholpen? Wil je het hieronder delen?

afbeelding van Minjon van Zoest

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 3 reacties op dit blog

afbeelding van Klara
#1

Ik denk, dat ik begrijp wat de bedoeling is van dit blog. Misschien had ik de tijd moeten nemen en niet binnen een paar maanden na het overlijden van mijn man van alles willen doen. Nu iets meer dan vier jaar heb ik, ondanks hulp  van rouwbegeleiders, het nog steeds moeilijk. En er zijn ook dingen, die ik voor het overlijden van mijn man wel durfde, maar nu niet meer.  Wat zou ik kunnen doen om met dit verlies om te gaan?

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#2

Hoi Klara, fijn dat je je best doet de boodschap te begrijpen en het te projecteren op je eigen leven. Ik zou je graag persoonlijke tips geven maar heb daar nu te weinig infomatie voor. Je zegt dat je het moeilijk hebt. Kun je aangeven wat je precies moeilijk vindt? Lieve groet, Minjon van Zoest.

afbeelding van Eva Bray
Zonnig
#3
Mijn naam is Eva Bray uit de VS. Ik moet dit wonderbaarlijke getuigenis geven, dat tot nu toe voor mij nog steeds ongelooflijk is. Ik had 3 jaar geleden een probleem met mijn man, wat leidde tot onze breuk. toen hij het uitmaakte, was ik niet meer mezelf, ik voelde me zo leeg van binnen, mijn liefde en financiële situatie werden het ergst, totdat een goede vriend van mij Magret me vertelde over een spreukenmaker die haar hielp bij hetzelfde probleem, zijn naam is Dr. ODIBOH. Ik stuur een e-mail naar Dr. ODIBOH, de spreukmaker en ik vertelde hem mijn problemen, en ik deed wat hij van me vroeg, om het lange verhaal kort te maken. Voordat ik wist wat er aan de hand was, belde mijn man me en vertelde me dat hij binnen 2 dagen bij me terug zou komen en ik was zo blij dat hij weer bij me was. We hebben twee kinderen samen en we zijn blij. Dank aan Dr. ODIBOH voor het redden van mijn relatie en ook voor het redden van die van anderen. Ga door met uw goede werk meneer, als u geïnteresseerd bent om contact met hem op te nemen en dit goede nieuws zoals ik te getuigen, dan is het e-mailadres van de geweldige spreukgever (Odibohsolutionhome@gmail.com)