Rouw na zelfdoding

Wie Troost Mij donderdag 14 april 2016 10:29 2 reacties

rouw na zelfdoding

Een dierbare verliezen is altijd verdrietig. Hoe is dat na zelfdoding? Hoe ga je om met een situatie waarin iemand zelf heeft gekozen voor het einde?

Volgens het Landelijk Steunpunt Rouw (LSR) zijn de gevoelens bij een overlijden na zelfdoding meestal intenser dan bij een andere vorm van overlijden: “Naast het gemis is het ongeloof groot. Gevoelens en gedachten schieten heen en weer, zijn verwarrend en tegenstrijdig. Verdriet, onmacht, schuldgevoel, boosheid en schaamte kunnen elkaar afwisselen”.

Hij werd niet gepest, hij had verdorie net een vriendinnetje. Dan spring je toch niet voor de trein? Nou, Bram dus wel.

Geen schaamte, wel woede
“Schaamte heb ik eerlijk gezegd nooit gevoeld,” zegt Marijn (23) die haar 16-jarige broertje verloor nadat hij voor de trein was gesprongen. “Bij mij en mijn ouders was het vooral het ongeloof. Toen mijn moeder me vertelde wat Bram had gedaan, heb ik mijn telefoon gepakt om hem te bellen. Ik geloofde het gewoon niet. Je hoort vaak dat mensen achteraf wel wisten dat er met iemand iets aan de hand was, maar bij ons was dat helemaal niet zo. Het was zo’n supervrolijke jongen, hij werd niet gepest op school, hij haalde goede cijfers, hij had vrienden, hij had verdorie net een vriendinnetje. Dan spring je toch niet voor de trein?”

“Nou, Bram dus wel. En dat is het moeilijke. Het is nu al meer dan vier jaar geleden, en bij mij is de boosheid soms nog steeds groter dan het verdriet. Ik mis m’n broertje, maar ik ben kwaad dat hij niet naar me toegekomen is. Of naar mijn ouders. Of naar wie dan ook. Het voelt nu soms net alsof mijn broertje is vermoord, alleen de moordenaar was hij zelf. Daar kun je toch niets mee? Hoe moet ik dat ooit afsluiten?”

Niet altijd onverwacht
In het geval van Marijn kwam de zelfmoord van haar broertje als donderslag bij heldere hemel, maar dat is natuurlijk lang niet altijd het geval. Een bekend voorbeeld daarvan is uiteraard Antonie Kamerling die in 2010 uit het leven stapte, en over wie zijn vrouw Isa Hoes in 2011 in het AD vertelde: “Een week voor zijn dood wilde Antonie zich al mee laten nemen door de zee. Maar het was de laatste mooie dag van september; er zaten veel mensen op het strand, en Antonie durfde niet meer. Ik schrok toen hij dat vertelde en ik liet hem zweren dat de dood geen uitweg was. Hij beloofde dat.’ Uiteindelijk koos de acteur tóch voor de dood en daarbij komt automatisch het gevoel: ‘Had ik niet iets kunnen doen?”

“Dat was één van mijn eerste gedachten,” vertelt Gilda (69) uit Hoogeveen. “Het is dit jaar twintig jaar geleden dat mijn man besloot om ons achter te laten, want ja, zo voelt het nog steeds. En nog altijd vraag ik me af of er niets is dat ik had kunnen doen. Tegen beter weten in, want mijn man kampte al jaren met depressies en we hebben zoveel hulp gezocht én gekregen. Maar hij paste niet in dit leven. Zo zag hij dat zelf en als iemand dat gelooft kun je daar weinig aan veranderen. ’s Nachts lig ik af en toe nog steeds wakker met de gedachte: ‘Maar als ik nou…?’, maar ik weet dat het onzin is. Boos op hem ben ik nooit geweest, ik zou alleen zo graag weten of hij, al was het maar voor heel eventjes, de rust vond die hij zocht.”

Je wilt iemand kunnen begrijpen, zijn beweegredenen kunnen ervaren, maar wie niet lijdt of heeft geleden aan een depressie, kán die gevoelens niet begrijpen.

Accepteren moet
Het zijn juist dit soort vragen die de rouwverwerking bij zelfdoding zo complex maakt. Je wilt iemand kunnen begrijpen, zijn beweegredenen kunnen ervaren, maar wie niet lijdt of heeft geleden aan een depressie, kán die gevoelens niet begrijpen. Het gebrek aan afsluiting is dan ook het aller moeilijkst volgens het LSR: “Onderdeel van elk rouwproces is acceptatie, maar hoe moet je iets accepteren als je nog met zoveel vragen zit?” De acceptatie komt uiteindelijk vaak pas in de berusting dat er, in ieder geval vanuit de belevingswereld van de overledene geen andere uitweg was. Voor hem of haar was het goed zo. Het enige dat een nabestaande kan doen is het daarmee oneens zijn, maar accepteren zal moeten, simpelweg omdat er geen andere keus meer is.

Wij kunnen ons voorstellen dat je geraakt bent door dit verhaal. Je kunt je gevoelens met lotgenoten delen in de reacties onder dit artikel of op ons forum.

Worstel jij zelf ook met zelfmoordgedachten? Of maak je je zorgen over een ander? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via 0900-0113 of chat via 113.nl. Anoniem, gratis en 24/7 bereikbaar.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 2 reacties op dit blog

afbeelding van jennie52
Licht bewolkt
#1

ikheb mijn vader  ook aan zelfdoding verloren en mijn vader verteld maardat gezegd pa het is vergeven veel verdriet gehad doordat mijn vader  zei ik weet dat jou broer jou misbriukt hij was bang voor ze zoon en je heb de waarheid zelf veel geprsst de dokter gebeld die geloofde mijn nietopnieuw weer gepraaten gezegd het is je vergeven maar niets heeft geholpen mijn was 65jaar doe mijn broer belde een hart stilstand je spreek niet de waarheiddoe kwam het heel hard aan had mijn vader weer bener kapot geweest zo pijndeed het en mijn vaderer was nog veel meer 3jaar laten heeft mijn moeder zich van detrap gegooid het was in kort heel erg als ze zelfmoordp[egen het heeft een plekje maar vergeten niet mijn broer is ook overleden aan een haet stilstand ik mis hem niet       gr van jenny westenbrink

afbeelding van Beritdijkstra
#2

Mijn man heeft ook gekozen om uit het leven te stappen. Toen ik hem voor de eerste zag liggen in de kist zo mooi zo veel rust. Alle leed en ellende uit zijn gezicht en lijf. Nu vind ik dat fijn. Hij heeft rust. Ik respecteer zijn keuze hoe moeilijk het is. Ik ga door diepe dalen maar zal er komen. Ja soms zou ik wel even willen weten hoe het met hem is. Soms vraag ik laat eens wat  van je horen.  Ik hou van hem. Maar zo moeilijk. Berit.