Ria: "Ik brand dag en nacht een kaarsje voor mijn man"

Wie Troost Mij dinsdag 24 januari 2017 09:14 4 reacties

Kaarsje branden

George hield van de boten en de zee. In zijn jonge jaren diende hij zelfs nog op een groot schip. Samen met zijn grote liefde Ria koos hij voor een bestaan aan wal. Maar de scheepvaart bleef altijd bijzonder voor hem. Het kon ook niet anders dan dat dit zou terugkomen op zijn uitvaart, en in de herinneringsproducten van zijn nabestaanden.

Aan de eettafel halen Ria (73), haar dochter Marjan (45) samen met uitvaartverzorger Yvonne van Lingen herinneringen op aan George en zijn afscheid. Ongeveer een half jaar geleden overleed hij onverwachts. "Mijn vader zat al een aantal jaar in een fijn verpleegtehuis vanwege zijn dementie", vertelt Marjan. "Geheel onverwachts werd hij ziek. Het leek even beter te gaan, maar uiteindelijk is hij toch overleden. Hij is 79 jaar geworden."

Voor hij ziek werd, heeft George nog wel een aantal wensen voor zijn uitvaart kunnen doorgeven. Ria: "Hij wilde bloemen en we moesten hem cremeren. Verder wilde hij dat het allemaal zo eenvoudig mogelijk was." Water en de scheepvaart vormden het thema voor zijn uitvaart. "Dat heb ik samen met de familie heel bewust overal in doorgetrokken", vertelt Yvonne. "Zo kozen we voor een stoere en toch eenvoudige zeemanskist. En op de kaart staat het schip waarop hij nog gevaren heeft, heel mooi!"

Zowel de condoleance als het afscheid zelf werden druk bezocht. "Ik zie alle belangstellenden voor de condoleance nog staan in de gang", herinnert Yvonne zich. "Hoe bescheidener iemand is, des te meer mensen er op het afscheid komen." Tijdens de dienst mocht kleinzoon Tygo (5) een liedje voor zijn opa zingen. Marjan: "Mijn vader was een man van weinig emoties, maar dat veranderde door de komst van Tygo. Ze hadden een hele sterke band."

We wisten al snel dat we iets wilden hebben ter herinnering.

As op zee verstrooien
"Mijn vader had een expliciete wens: zijn as moesten we op zee verstrooien. Dat wist ik eigenlijk van kinds af aan al", vertelt Marjan. Samen met Yvonne prikt de familie een datum waarop ze aan boord van een boot zelf de as van hun man en vader mogen verstrooien. Alles valt perfect samen. "Op een zondag, toevallig ook nog Vaderdag, konden we terecht. Er waren twee opties: een oude veerpont die vanaf Scheveningen vertrok en een vissersboot vanaf IJmuiden."

"Die laatste leek enorm op het schip waar mijn vader op heeft gediend", vertelt Marjan. "Het is alsof het allemaal zo heeft moeten zijn", vult Yvonne aan.

Rondje om de strooiplek
Ze zijn niet alleen aan boord, want er zijn nog vier families die meegaan om de as van hun overleden dierbare te verstrooien. Om de beurt mogen ze naar het voordek. "Eigenlijk had je er helemaal geen last van dat er ook anderen waren", aldus Ria. "Je kreeg echt even een eigen moment voor het afscheid. We hebben zelfs nog muziek van de uitvaart gedraaid. Voor het verstrooien hebben we de strooikoker gebruikt. Toen we dachten dat deze leeg was, bleek er nog een beetje in te zitten. Dat eigenwijze was typisch mijn vader", grapt Marjan.

Ria: "Na de as hebben we nog een bloemstuk in het water gelegd en Tygo mocht vijf rozen gooien. Daarna maakte de boot nog een rondje om de strooiplek. Het water werd toen helemaal stil en dat was een heel mooi gezicht. Vervolgens werd de scheepsvlag gehesen en klonk daarna de scheepshoorn. Dankzij een certificaat dat we achteraf konden krijgen, weten we precies waar en wanneer de as is verstrooid."

Ook voor Marjan was het een fijne ervaring. "Het is goed zo. Dit was precies hoe hij het zelf gewild heeft. Voor mij is het een mooie afsluiting en ik ben blij dat we dit zo hebben kunnen doen."

Ik brand dag en nacht een kaarsje in mijn waxinelichthouder.

Ieder een waxinelichthouder
Op de boot wordt niet alle as verstrooid. De familie bewaart een klein beetje in een apart zakje. "Al toen we de bedankkaartjes gingen uitzoeken, wisten we dat we iets wilden hebben ter herinnering. Het moest wel subtiel zijn en niet te groot", vertelt Ria. Samen met Yvonne gingen ze achter de laptop op zoek. Marjan: "Ik had die waxinelichthouders al gezien en samen hebben we de knoop doorgehakt. Yvonne heeft ze besteld. Voor mij een blauwe en voor mijn moeder een grijze. Dat past bij de kleuren van de zee en het water."

Na het plaatsen van de bestelling brengt Yvonne de waxinelichthouders langs bij de familie. In allebei de houders zit nu een fluwelen zakje met daarin een beetje as. Bij Marjan staat de waxinelichthouder op het kastje bij de televisie, naast een mooie foto van haar vader. "Blauw is echt mijn kleur en het past bij de rest van het interieur. En ik vind het mooi dat je niet eraan ziet dat het eigenlijk een soort urn is. Het waxinelichtje hebben we ook al eens aangestoken."

Gedenktafeltje
Bij Ria heeft de waxinelichthouder een mooi plekje gekregen op haar gedenktafeltje. "Ik brand dag en nacht een kaarsje erin. Het is wel een neppertje, een ledlampje, voor de veiligheid. Verder staat er de strooikoker, de strik van het boeket dat we in het water hebben gegooid en een mooie foto van mijn man. Ook bewaar ik hier het aandenken dat hij kreeg van zijn werk in de storingsploeg. En omdat we vroeger vijf teckels hadden, staan er nu ook beeldjes bij van vijf teckels. Iedere keer als ik langs het tafeltje loop, denk ik even terug aan George en aan alle mooie herinneringen. Dat geeft me steun en troost."

Er zijn veel mooie manieren om een overleden dierbare te herdenken. Heb jij ook een tastbare herinnering die jou aan jouw dierbare doet denken? Reageer onder dit artikel of praat mee op het forum.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 4 reacties op dit blog

afbeelding van bakolo
Bewolkt
#1

Wat een prachtig, ontroerend verhaal.

Het sprak mij heel erg aan omdat mijn man ook gevaren heeft.

De laatste jaren gingen wij altijd op vakantie naar de eilanden.

 

Ik wens je heel veel sterkte met dit grote verlies.

Bij mij is het nu ruim 15 maanden geleden, maar het gemis wordt alleen maar groter.

 

Met vriendelijke groet Wies.

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#2

Beste Wies,

Goed om te lezen dat het verhaal van Ria jou aanspreekt. Ik hoop dat de herkenbaarheid jou wat troost geeft. 

Jij ook heel veel sterkte,

Mark

Wie Troost Mij

afbeelding van Osmose
Storm
#3

 Wies, wat herkenbaar! Mijn man stierf nu amper 7 weken geleden en het lijkt alsof het gemis met de dag erger wordt! Als ik lees dat dat bij jou na 15 maanden ook zo is, vrees ik voor de toekomst...Af en toe vraag ik me af of ik het nog wel kan dragen; het doet zo godsgruwelijk veel pijn, op bijna elk moment van de dag en de nacht.

afbeelding van Hilde
Bewolkt
#4

Wat mooi Ria. Ook mijn man is zeevarende geweest en heeft altijd gezegd dat hij wil dat zijn as op zee uitgestrooid moet worden. Hoe en waar dit gedaan kan worden, zal ik me later weleens in verdiepen.

Toen ik uit het ziekenhuis kwam waar jij overleden was, zag ik zijn horloge op tafel liggen, dat heb ik direct op een plank in een boekenkast gelegd en voordat ik het wist, hing er een foto van hem, lag er zijn portemonnee. Hij had tijdens het varen kaarten gestuurd waarvan ik een heel bijzondere bewaard had, die staat er ook. En nog wat dingetjes. 

Hoe het precies moet met as uitstrooien zoek ik later weleens uit.

Veel sterkte,

Hilde