Op vakantie na het overlijden van je partner (gastblog)

Wilma Seinen-Frikkee woensdag 8 augustus 2018 10:59 5 reacties

Voor mensen die achterblijven is de zomervakantie vaak een lastige periode. Vooral als je je partner hebt verloren. Je staat voor een keuze: wat doe ik met de vakantie nu ik alleen ben? Gastblogger Wilma geeft je in dit blogartikel tips om erachter te komen wat jij nu echt zelf wil en aankan.

De eerste jaren na het overlijden van een dierbare staan vaak volledig in het teken van verandering. Je levenshouding kan veranderen, misschien verandert ook je werk of je vriendenkring. Maar ook je vakanties veranderen.

Je staat er meestal niet zo bij stil, maar als mensen aan je gaan vragen wat jij met je vakantie gaat doen, is het vaak even slikken. Misschien nog niet over nagedacht, nog niet aan toe of misschien wel helemaal geen financiële middelen om op vakantie te gaan.

Lastige periode
Voor mensen die achterblijven is de vakantietijd vaak een lastige periode. Vooral als je je partner hebt verloren. Je staat voor een nieuwe keuze: wat doe ik met vakantie nu ik alleen ben?

Misschien krijg je het goedbedoelde advies om er eens even uit te gaan, dat het je goed zal doen. Sommige mensen laten zich dan verleiden tot een acht- of tiendaagse reis naar een zonnige bestemming. En daar zit je dan, het is allemaal anders. Het blijkt bijvoorbeeld heel confronterend te zijn om in je eentje op een hotelkamer te zitten.

Het blijkt heel confronterend te zijn om in je eentje op een hotelkamer te zitten.

Als het gemis nog te groot is
In hoeverre je al toe bent aan een dergelijke vakantie kan je bij jezelf eens testen. Hoe voel jij je als je een dag bent weggeweest en weer alleen thuiskomt? Kan je de draad dan alweer oppakken of komen de muren op je af? Mocht het gemis dagelijks nog heel groot zijn en steeds terugkomen dan zou je het volgende kunnen doen:

  • Ga eerst eens korte momenten weg
    Het is wellicht beter om eerst een paar keer korte momenten weg te gaan, zoals een weekend in plaats van een acht- of tiendaagse reis. Er worden speciale weekenden georganiseerd voor mensen die alleen zijn.

  • Ga met vertrouwde gezichten
    Je kan het ook zoeken in uitjes samen naar of met bekenden of familie, en dan een nachtje overblijven. Je bent dan in ‘vertrouwde handen' en je kan makkelijker je moeilijke momenten delen.

  • Zorg voor een actieve vakantie
    Zorg ervoor dat je overdag actief bent door bijvoorbeeld te bewegen, te fietsen of wandelen zodat je ’s-avonds beter in slaap kan komen.

  • Ga lekker de natuur in
    Dat maakt je hoofd leeg.

  • Zorg voor een vaste structuur
    Zorg ook in je vakantiedag of -weekend voor een vaste structuur, dat geeft houvast en dan heb je minder de neiging om te gaan piekeren.

Als je er aan toe bent
Mocht je voor jezelf toch al het gevoel hebben dat je al meer aankan, dan geeft dat meer mogelijkheden. Je hebt dan meer energie en weerstand opgebouwd. Als het 'in je eentje in een hotelkamer' niet meer bedreigend voor je voelt, dan kunnen misschien de onderstaande tips je op ideeën brengen om je vakantie in te vullen:

  • Reizen ingedeeld op leeftijd
    Reizen zijn in te delen op leeftijd. Meestal zijn reizen mogelijk vanaf de leeftijd van 25 jaar, maar sommige organisaties bieden reizen aan in leeftijdscategorieën: jongeren, 30+, 40+, 50+ en senioren. Wanneer een reis voldoende deelnemers heeft kun je vaak de groepssamenstelling zien zodat je weet of je met leeftijdsgenoten op reis gaat.

  • Actieve reizen in Europa
    Als je al wat verder bent, kan je ervoor kiezen om te reizen in Europa. Er is een mooi aanbod aan vakanties voor alleenstaanden. Leuke bestemmingen die je afhankelijk van je eigen wens kan boeken in de landen: Spanje, Frankrijk, Griekenland, Duitsland, Zweden, Engeland, het is allemaal mogelijk.

  • Verre reizen
    Tegenwoordig hebben de meeste grote reisorganisaties en touroperators ook verre reizen voor mensen die alleen zijn. En deze reizen zijn niet per se bedoeld om mensen in romantische zin aan elkaar te koppelen. Zo kan je groepsreizen boeken naar de mooiste landen en bestemmingen over de hele wereld. Er zijn mooie natuurreizen te boeken naar verre bestemmingen zoals India, Marokko, Rusland of Nepal.

  • Reizen met jouw kind(eren)
    Ben je een alleenstaande ouder, dan kan de organisatie van een vakantie best wat kopzorgen geven Gelukkig zijn er ook steeds meer organisaties die zich richten op groepsreizen voor alleenstaande mama's en papa's met een of meer kinderen. Dit kan je vaak vinden op internet onder de een-ouder vakanties.

En het allerbelangrijkste is, blijf bij jezelf. Laat anderen niet jouw vrije tijd bepalen, als je eraan toe bent om op vakantie te gaan komt dat vanzelf. Maar ga vooral weer leren genieten, er is nog zoveel moois om voor te gaan!

Ben jij weer op vakantie gegaan na het overlijden van jouw dierbare? In de reacties kun je je ervaringen over deze vakantie kwijt.

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 5 reacties op dit blog

afbeelding van Annoula
Bewolkt
#1

Op 27 oktober as is het 2 jaar geleden dat mijn man overleed.  Op vakantie zonder mijn man, daar moest ik niet aan denken. Nu is het zo dat wij altijd onze vakanties doorbrachten op "ons"Griekse eiland" en altijd in hetzelfde hotel logeerden. 18 jaar lang 2 x per jaar een maand samen naar ons paradijsje. We hadden zelfs toestemming van het hotel om onze koffers daar achter te laten omdat we min of meer tot de incrowd hoorden.  Op zijn sterfbed moest ik mijn man beloven vooral terug te gaan naar onze plek en onze herinneringen vast te houden.  Ik heb nu besloten om eind oktober dit jaar in de week van zijn sterven, wat van zijn as uit te gaan strooien op ons vaste plekje aan het strand. Ik ga alleen, het zal enorm zwaar voor me gaan worden, maar misschien helpt het mij om ooit nog eens terug te gaan voor een "vakantie" omdat ik weet dat mijn man daar ook is op ons plekje. Waar ik ook erg tegenop zie is dat ik zijn koffer daar ook aan zal treffen. Heb besloten een lege koffer in te checken en als ik daar ben , al zijn spullen in die koffer te stoppen en er thuis naar te kijken. Gelukkig heb ik een lieve Griekse vriendin die me bij wil staan als ik zijn as ga verstrooien. Ze zei iets wat me heel erg ontroerde. Quote: "natuurlijk ga ik samen met jou naar het strand. Het zal de laatste keer zijn dat we daar met z'n drietjes op het strand zullen zijn ".  Het wordt heel zwaar, maar ik ben dankbaar dat mijn Griekse vriendin me zo goed opvangt.

 

 

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee
Zonnig
#2

Beste Annoula,

Wat fijn dat je deze ervaring wilt delen. En wat heb je goed nagedacht over deze reis. Het verstrooien van de as en de oplossing die je hebt bedacht om een lege koffer mee te nemen. Als ik zo vrij mag zijn zou ik ook een andere mogelijkheid aan je willen voorleggen, om hier nog op een andere manier naar te kijken. Als je voor deze optie kiest om een lege koffer mee te nemen, dan betekent dat,  dat je ter plekke alles door je handen moet laten gaan om "over te laden". De inhoud heeft naar verwachting ook veel herinneringen en de koffer is het omhulsel die al deze herinneringen bijelkaar houdt. Probeer je even voor te stellen of dat goed voelt.

Misschien zou het ook een optie zijn om de koffer gesloten te houden en mee naar huis te nemen. Dan kan je er thuis naar kijken, maar dan is  een volgende keer, mocht je daar op vakantie willen gaan, de koffer al thuis. En dan heb je niet weer de confrontatie met die koffer op je locatie. Je zou dan de koffer thuis kunnen gebruiken als herinneringsbox, waarin je tastbare dierbare herinneringen in kan bewaren. . Kijk maar even of je hier iets mee kan. (zie eventueel ook mijn gastblog van 29 mei: Opnieuw loslaten...hoe doe je dat?)

Doordat je man aan je heeft gevraagd om vooral naar deze plek terug te gaan, zal je je zeker gesterkt voelen verwacht ik. Je reist als het ware niet alleen, hij reist in gedachten met je mee. Het is inderdaad heel warm en liefdevol dat een Griekse vriendin je wil bijstaan om samen de as te verstrooien. Ik wil je een hele mooie warme reis wensen en veel kracht en verlichting.

Warme groet,

Wilma Seinen- Frikkee

 

 

afbeelding van Nicky1
Bewolkt
#3

Ik wil graag even reageren op deze blog. Volgende maand, 25 september meer bepaald, zal ik mijn lieve echtgenoot, mijn beste vriend, mijn alles al 2 jaar moeten missen. Er is zoveel gebeurd ondertussen en zijn overlijden heeft zoveel veranderd, ook ikzelf ben erg veranderd. Ik voel me nog steeds leeg zonder hem, dat gemis draag ik dag en nacht mee. Ik mis mijn maatje enorm...
Mijn man was een fervent visser (op kanalen, aan zee ...). Hierdoor gingen we regelmatig een weekendje naar Nieuwpoort, aan de Belgische kust, ook om zalig te relaxen en van elkaar te genieten. We gingen ook elk jaar steevast een week naar Picardië, al 20 jaar, het werd onze 2de thuis. We vierden er elk jaar weer mijn verjaardag. Maar elk jaar gingen we ook een tiental dagen op reis, andere landen verkennen.
2 maanden na zijn overlijden ging ik alleen naar Nieuwpoort. Voor een dag. Het deed pijn maar ook deugd. Het was alsof ik daar dichter bij hem was. De 1ste winter ging ik terug, voor een weekend ditmaal.  Ik wandelde er  twee uur lang op het strand. 's Avonds huilde ik me in slaap, en na het ontbijt kon ik niet snel genoeg weer naar huis, naar "ons" nestje. 
Verleden jaar in mei, besloot ik de week van mijn verjaardag, naar Picardië te gaan (zoals we samen nog gepland hadden). Maar ik ging eerst naar Nieuwpoort. Ik kocht er een boeket witte rozen, hield er enkele apart en ging het staketsel op tot de plek waar hij altijd stond te vissen.  Daar liet ik de rozen in het water, samen met een beetje van zijn as. Ik bleef er overnachten en reed na het ontbijt door naar Picardië, waar ik 2 dagen bleef. Ik deed el elk van zijn visstekken aan, liet overal een witte roos en een beetje as te water. Tweemaal kwam een vlinder rond me fladderen. Ik beloofde mijn man dat ik elk jaar even terug zou komen te zijner gedachtenis. Op elke plaats liet ik tranen, maar het was alsof ik telkens weer zijn aanwezigheid voelde, alsof hij blij was dat ik dit deed ...
Dit jaar besloot ik iets verder te gaan. Ik had nood weg te gaan, had het gevoel dat de muren te vaak op me af begonnen te komen. Ik schreef me in voor een groepsreis, een Citytrip naar New-York. Dat leek me redelijk "veilig". Het was een stad waar Willem geen speciale interesse in had, dus zou ik niet moeten denken "was hij er maar bij", het was een druk programma en het was maar 5 dagen, niet te lang dus ... Het viel heel goed mee. Het was een leuke groep van alle leeftijden en drukke dagen. Enkel alleen gaan slapen was natuurlijk elke dag weer een huilmoment, maar ik beet me erdoor...
En nu ga ik NOG een stap verder, want ik heb me ingeschreven voor een 15 daagse groepsreis naar ... THAILAND in januari ! Stond op mijn lijstje, maar ik had mijn man (nog) niet kunnen overtuigen deze reis samen te maken (voor hem te ver, te druk programma). En geloof het of niet : ik kijk er naar uit. Ik weet dat ik ook daar mijn mindere momenten zal hebben, dat alleen de dag eindigen blijft immers, maar ik ga vooral proberen te genieten van al wat Thailand te bieden heeft qua natuur en cultuur.
Wat ik ook altijd doe als ik nu wegga, op weekend, op Citytrip of voor een langere reis binnenkort, is een klein fotoalbum meenemen met mijn lievelingsfoto's van mijn man en van ons samen.  En zijn trouwring draag ik ook nog steeds naast de mijne. Zo heb ik het gevoel dat hij toch steeds met me meereist.
Ik ben er nog lang niet. Het verdrie is iets minder rauw. Ik kan wel al lachen met vrienden, genieten van een etentje met hen, of van een weekendje weg enz.   Ik kan blij zijn met iets dat ik zie of hoor. Maar gelukkig ben ik niet meer. Daarvoor hield ik teveel van hem, en voelt het nog te leeg binnenin...
Ik wens al mijn lotgenoten hierbij nog veel sterkte ...
Nicky

 

 

 

afbeelding van Doobygirl
Bewolkt
#4

Een van de laatste vakanties samen met mijn man was op Texel. Ons geliefde eiland. We wisten toen nog niet dat dit de laatste vakantie was op Texel samen.

1 jaar na zijn overlijden wist ik wat ik wilde. Ik wilde alleen naar Texel. Ik wilde daar stilstaan en verwerken wat er dat jaar allemaal gebeurd was. Ik huurde hetzelfde huisje en kwam alleen aan. Het was vreemd, stil maar ook vol herinneringen. Ik heb zijn foto meegenomen en neergezet met een kaarsje erbij. Hij was er voor mijn gevoel ook bij.  Ik heb mijn rust gepakt door te lezen, te fietsen en naar het strand te gaan.  Ik heb  plekken bezocht waar we de jaren ervoor met het gezin waren geweest en ook waar we samen waren in onze laatste vakantie. Het was een confrontatie maar oh zo goed om erdoor heen te gaan en dit als afscheid te ervaren.

Op de rouwkaart stond een foto van de Vriendschap. Dat is de boot naar Vlieland. Dat was voor ons toen zo'n geweldig mooie plek vandaar dat hij op de rouwkaart staat. Het was heel emotioneel om weer op die plek te zijn en het bootje te zien liggen. Maar....ik heb er geen spijt van. Voor mij is het de mooiste plek op aarde vanwege de mooie herinneringen.

Ik hoop dat ieder op zijn/haar eigen manier weer een fijne, waardevolle vakantie kan vieren, al is het nooit meer zoals het was.

lieve groet,

Anneke

afbeelding van Diesel1959
Zonnig
#5

We hebben een stacaravan gekocht en twee maanden later kreeg ze te horen dat ze ziek was en ik ben toen een knop omgezet om de tijd die ze nog had er van te genieten nu zij er niet meer is kan ik ook genieten van de rust die hier is en ja het is maar alleen en natuurlijk mis ik haar en Ze blijf altijd in mijn gedachte ze zij ook nooit weg doen die caravan maar best wel moeilijk geweest