Leven na afscheid: wordt het ooit beter? (gastblog)

Minjon van Zoest dinsdag 17 december 2019 10:35 4 reacties

Komt het ooit goed? Dat is een veelgestelde vraag op ons forum. Gastblogger Minjon deelt een aantal belangrijke inzichten over rouw en de onzekerheid die daarbij komt kijken.

Regelmatig krijg ik de vraag of het allemaal wel goed komt, of het ooit beter wordt. Een begrijpelijke vraag in het midden van de storm, wanneer er geen uitzicht lijkt te zijn en het einde nog niet in zicht is. We houden van zekerheid en bij rouw voelt alles onzeker en wankel, dus grijpen we iedere kans aan om dat stukje zekerheid te vinden.

Leren van de natuur
Logischerwijs kan ik geen eenduidig antwoord op deze vraag geven, omdat de uitkomst vooral afhankelijk is van de persoon zelf. Wel kan ik een antwoord geven op basis van wat de natuur doet. En met de natuur bedoel ik onze natuur, maar ook die van de aarde, de seizoenen. De verschillen zijn kleiner dan je denkt, en we kunnen er zoveel van leren.

Vanuit welk perspectief je het ook bekijkt, in de natuur vindt er continu verlies plaats, het is onderdeel van het proces van groei. Zonder verandering en verlies zouden we nooit kunnen groeien. Bomen laten dat duidelijk zien in het licht van de seizoenen. In de herfst stopt de boom met groeien en het verlies vindt plaats in de vorm van het vallen van de bladeren. De temperatuur daalt en de boom wordt kaal.

In de natuur vindt er continu verlies plaats, het is onderdeel van het proces van groei.

Onderhuids
En dan volgt de winter, de periode van kilte, van het niets, van misschien ook eenzaamheid. Het is de periode die ik met rouw vergelijk. Het lijkt eeuwig te duren, er lijkt niets te gebeuren, maar ondergronds (of onderhuids) gebeurt er wel degelijk een hoop. De gevallen bladeren veranderen langzaam maar zeker in aarde en zorgen voor voedingsstoffen in de grond, die vervolgens oplossen in het grondwater. Zo kan de boom in de lente het water weer opzuigen en gebruikt hij de voedingsstoffen om weer te groeien.

Zodra dan de lente aanbreekt, komt de groei weer op gang. De knoppen krijgen voedsel, ze gaan open en er komen weer nieuwe bladeren aan de boom. De voorbereiding hierop begon al in de herfst. Ik hoorde laatst de uitspraak “Herfst is de kraamkamer van de lente”. De nieuwe knoppen zijn namelijk al ontstaan op het moment dat de bladeren vielen. En zonder de winter had deze groei nooit plaats kunnen vinden, door alles wat er ondergronds is voorbereid.

Blijven staan in de storm
We hebben zoveel meer in ons dan dat we voor mogelijk houden wanneer we in rouw zijn. In die kilte van de winter kunnen we nauwelijks voelen wat er allemaal onder de grond gebeurt en hebben we niet in de gaten dat er al nieuwe knoppen zijn ontstaan. Het enige waar je mee bezig bent, is staande blijven in de storm. En laat dat nou precies de taak zijn die ons is toebedeeld.

We hebben zoveel meer in ons dan we voor mogelijk houden wanneer we in rouw zijn.

Het klinkt simpel, gewoon blijven staan in de storm. Maar als dat zo was, zat je nu niet dit artikel te lezen. Het is namelijk alles behalve simpel, omdat wij ons kunnen herinneren hoe het leven was in de zomer. Je voelt verzet en weerstand tegen je verlies, tegen de gure wind, we vinden het te lang duren of we vinden dat die andere bomen te ver weg staan. Maar er is nu eenmaal een gure wind en de winter duurt zolang als de winter duurt.

Liefde
Onder de grond zorgen de wortels ervoor dat er voldoende voedsel boven komt en dat de boom stevig blijft staan. Jouw wortels zorgen er ook voor dat je blijft staan. Die wortels zorgen voor voeding in de vorm van liefde in dit geval. Liefde voor je overleden dierbare, maar ook liefde voor jezelf. Liefde zorgt ervoor dat we blijven staan, hoe guur de wind ook. Liefde zorgt ervoor dat we durven vertrouwen en de winter verduren.

De zekerheid waar we zo naar verlangen, is te vinden in het voelen van onze eigen wortels. Het voelen van wat er onderhuids gebeurt door stil te zijn en daar ruimte aan te geven. Dat is waar vertrouwen te vinden is, dat is wat je hebt en waar je op kunt bouwen. En ook is het nodig om mee te bewegen wanneer er een storm oprukt, want zo blijven we staan. De storm kunnen we niet voorkomen, maar we hebben wel invloed op hoe we staande blijven.

Herken jij jezelf in deze inzichten van onze gastblogger Minjon? Praat mee in de reacties onder dit artikel of op ons forum.

afbeelding van Minjon van Zoest

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 4 reacties op dit blog

afbeelding van Klara
#1

Ik snap de strekking van dit blog.

Het is nu bijna vier jaar geleden, dat mijn man overleed. Soms denk ik om het maar op te geven maar aan de andere kant weet ik, dat het leven wel mooi is. en dat ik verder moet. Maar het lijkt of  er nooit een einde aan komt. Het ene moment gaat het goed en het volgende moment gaat het slecht.

afbeelding van Joanna Sands
Storm
#2

Het verdriet blijft, de liefde van mijn leven is vorig jaar overleden aan 6 hersentumoren, ik heb geen afscheid kunnen nemen, was de wens van hem en ik had gehoopt dat hij zou worden bijgezet(urn) in het graf van zijn ouders, maar daar is geen geld voor, dan had ik alsnog afscheid kunnen nemen, met mijn zelfgemaakte gedicht en witte rozen. De pijn, ik blijf hem maar voelen, maar heb wel nu inspiratie gekregen om gedichten te schrijven, heb er inmiddela al 150 geschreven en hoop het te gaan uitgeven, omdat Piet, mijn geliefde die overleden is, hier de inspiratiebron voor is. Ze zeggen wel, het slijt, echt niet, nu ik zelf al weken ziek ben, voel ik de pijn des te harder, en het liefst wil ik bij hem zijn, maar ja, ik denk dat de Heer mij nog niet wil hebben, brand iedere dag kaarsjes bij zijn foto, heb een herinneringsring gekocht vorig jaar met onze namen er in en het jaar dat wij elkaar leerden kennen. Hij was zo sportief en dan ineens........  Rouwen kent geen tijd, en als je dan helemaal alleen bent, en je ziet niemand meer, ook niet van mijn geloofsgemeenschap(LdH), dan voel je e zo verschrikkelijk eenzaam, en wil je het liefst de hele dag op bed liggen en wachten tot........ Ik moet er nog zijn voor mijn 3 poezenkinderen, daar leef ik nog voor, als ik die niet had, dan was ik er allang niet meer geweest. Voor een ieder die dit ook meemaakt, neem de tijd om te rouwen, als je het zelf meemaakt, weet je wat het is.

afbeelding van Waterval
Licht bewolkt
#3

Ja mijn 2 katers en mijn zoon, maar anders??? En of het gaat lukken, ik weet het niet.

afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#4

Prachtig verwoord!!