Hulp vragen is een kracht, geen zwakte (gastblog)

Wilma Seinen-Frikkee woensdag 21 november 2018 11:49 7 reacties

Veel nabestaanden vinden het moeilijk om hulp te vragen bij hun rouwverwerking. Onze gastblogger Wilma laat zien dat hulp vragen een kracht is en geen zwakte. Ook geeft zij in dit blogartikel aan waar je aan zou kunnen kloppen voor hulp.

Het verdriet na het verlies van een dierbare hakt erin. Helaas: er breekt een zware periode aan waar je niet omheen kan. Gedachten van gemis blijven door je hoofd malen en je lijf protesteert op allerlei manieren. Rouw en verlies trekken een behoorlijke wissel op je energie en gemoedstoestand.

Elk verlies kent verschillende fases, het is vergelijkbaar met een stresssituatie. Er worden stresshormonen aangemaakt die bij iedereen anders kunnen uitpakken en pas nadat de ‘dreiging’ voorbij is, kan herstel plaatsvinden. Dit herstel kan je een handje helpen.

Het sluipt er vaak in
In praktische zin gaat het dagelijkse patroon er tijdens een rouwperiode meestal ook anders uitzien. Vooral bij mensen die hun partner hebben verloren en er alleen voor zijn komen te staan, zie je al snel dat het dagritme verandert. Het kan zomaar zijn, dat je houvast van een dagstructuur is weggevallen en dat de vaste tijden verschuiven.

Het sluipt er vaak in. Je gaat bijvoorbeeld slechter eten, neemt steeds vaker genoegen met boterhammen in plaats van de drie complete gevarieerde maaltijden. Dat is allemaal heel logisch. Het is heel zwaar om jezelf te motiveren om elke dag te bedenken wat je zal gaan eten, vervolgens de boodschappen hiervoor in huis te halen, het eten klaar te maken en het dan vervolgens met lange tanden in je eentje moet gaan opeten.

Je hoeft je hier niet voor te schamen. Het later opstaan, de halve dag in nachtkleding rondlopen, het kan allemaal gebeuren.

  • Slechter eten
  • Je afzonderen
  • In het verdriet blijven hangen

Vooral bij mensen die hun partner hebben verloren, zie je al snel dat het dagritme verandert.

Vraag om hulp
Mocht je dit herkennen, dan is het heel krachtig om hulp te vragen. Vrienden en familieleden in je omgeving zullen ongetwijfeld, met alle goede bedoelingen, zeggen wat je moet doen. Meer bewegen, beter eten, noem maar op. Je weet het allemaal, maar je komt er niet toe. In deze fase kan het heel fijn zijn om een afspraak te maken met een professional die je hier doorheen trekt.

Er zijn bijvoorbeeld leefstijlcoaches die je hiermee kunnen helpen. Je zou bij je huisarts gericht hiernaar kunnen vragen. Ook bij de gemeente zijn hiervoor ingangen, meestal bij het zogenaamde WMO-loket. Sommige coaches kunnen namelijk worden vergoed via de gemeente in een persoonsgebonden budget (pgb). Of wellicht kan het al via je zorgverzekering. Vraag ernaar, er zijn best mogelijkheden te vinden. Misschien is het prettig om een goede kennis, vriend of vriendin te vragen om je te helpen een goede ondersteuning te vinden.

Praktische hulp is te vinden bij:

Kies uiteindelijk de weg die je het beste ligt en die past bij je beschikbare budget. Meestal zal een huisarts je verwijzen naar de praktijkondersteuner. Vraag iemand mee naar het gesprek met de huisarts om ervoor te zorgen, dat het vooral om praktische hulp gaat en niet zozeer over medicatie, rustgevers of slaapmiddelen. Dat kan altijd nog worden ingezet, mocht de leefstijlbegeleiding niet baten.

Heb jij om hulp gevraagd na het overlijden van een dierbare? Gaf dit jou kracht? Reageer op dit artikel met jouw tips!
 

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 7 reacties op dit blog

afbeelding van Chermaine
Storm
#1

Goedemiddag ik zou zo graag hulp willen maar er zijn geen psychologen in Amsterdam  beschikbaar en daar ik alles op mijn fiets doe is 24 km verder geen optie familie heb ik niet en de huisarts zegt dat ze verder ook niets voor mij kan doen.ik heb me in heel mijn leven nog nooit zo verschrikkelijk eenzaam gevoeld n dat heeft denk ik zelf ook te maken dat toen Jos gestorven was ze hem twee uur later al kwamen halen dus een echt afscheid  was er niet en dat na 35 jaar onafscheidelijk te zijn geweest nee dit valt me zo verschrikkelijk zwaar dit is wat ze zo mooi noemen zielepijn.

maar bedankt voor het even luisteren prettige dag verder liefs chermaine

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#2

Beste Chermaine,

Gecondoleerd met het verlies van Jos. Ik kan me voorstellen dat het nu heel eenzaam voelt en dat je niet weet waar je met je verdriet heen moet.

Op ons forum kun je misschien in contact komen met mensen die hetzelfde meemaken of meegemaakt hebben. Iedereen beleeft rouw anders, maar uit ervaring weten we dat het kan helpen als je van gedachten kunt wisselen met lotgenoten. Hopelijk kun je ook steun en troost putten uit de herkenbare ervaringen van andere forumleden, of hun reacties op jouw verhaal. 

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Chermaine
Storm
#3

Dag lieve Mark 

ontzettend bedankt voor je lieve reactie en inderdaad ik weet niet waar ik met mijn verdriet heen moet zogauw ik bij vrienden kom en het woord Jos komt tersprake word er van diverse kanten geroepen dat ik daar nu maar eens een keer mee moet ophouden en dan is het net of er een hete aardappel in miJn keel zit en voel ik de tranen omhoog komen dus ga ik snel naar huis en kruip weg in mijn veilige haven.

mijn lief was concertpianist en wat me dan de meeste troost bied is luisteren naar zijn muziek ik sluit mijn ogen en hij is er weer, klinkt wat dom maar voor mij voelt dit als thuiskomen.

ik speel zelf altviool maar heb nog steeds niet de kracht kunnen vinden om hem te bespelen maar ooit zal ik op zijn muziek meespelen als nooit tevoren maar dan wel wanneer de tijd daar rijp voor is , en dat ik niet meer huilen mag van mijn kennissenkring  ze kunnen me wat ik huil en lach wanneer ik wil!

nogmaals heel hartelijk bedankt dat je hebt gereageerd met een vriendelijke groet chermaine 

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#4

Beste Chermaine,

Wat vervelend om te lezen dat Jos niet genoemd mag worden in het bijzijn van vrienden. Juist dat is zo vaak belangrijk. Het hoeft er niet altijd over te gaan, maar het is wel fijn als je weet dat het ook geen punt is als je eens over hem wil praten... 

Het is moeilijk, maar ben je het gesprek wel eens met hen aangegaan over dit onderwerp? En dat dit voor jou belangrijk is? 

Ik hoop oprecht dat je gauw weer van muziekspelen kunt genieten.

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Rina van Houwelingen
Licht bewolkt
#5

Mijn man is 25 mei 2018 overleden op zijn 57ste verjaardag. Ik herken de verhalen, als je het over je man wil hebben wordt er al snel over heen gepraat, of men weet niet hoe er over te praten of dat het wel goed is nu na zeven maandag , er zijn zeker mensen die het nog erger hebben dan ik werd zelfs gisteren nog gezegd. Mis mijn Hans elke dag , vorig jaar december werd er alvleesklier kanker geconstateerd en na vijf zware maanden is hans hier aan overleden, het lijkt als de dag van gisteren,.

Nu maand december voor het eerst alleen, we hebben geen kinderen, kan naar familie, maar hoop dat het snel januari is. Alvast dank voor het lezen, sterkte aan allen, lieve groet Rina.

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#6

Beste Rina, 

Gecondoleerd met het verlies van je man.

Voor jou geldt hetzelfde als voor Chermaine hierboven in de reacties. Vaak vindt de omgeving dat je de draad maar weer op moet pakken na een bepaalde tijd. Dat lukt bij veel mensen, maar lang niet bij iedereen.

Voor mensen die even niet weten waar ze met hun verdriet heen moeten, hebben we dit forum ook op gericht. Misschien wil je daar een keer je verhaal delen met andere nabestaanden die op het forum actief zijn? Hun bemoedigende woorden zorgen er misschien voor dat je je niet zo alleen voelt met je verdriet.

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Rina van Houwelingen
Licht bewolkt
#7

Dank je wel Mark.