Hoe pak je de draad weer op? (gastblog)

Jeroen Kleijne dinsdag 18 april 2017 11:45 1 reactie

Hoe pak je de draad weer op na het verlies van een dierbare? Freelance journalist Jeroen Kleijne interviewde bijzondere én veerkrachtige mensen over dit onderwerp en verzamelde hun verhalen en inzichten in zijn boek De draad weer oppakken.

Sinds kort hangt op mijn kantoor een prachtige fotoserie van Martin Bril. Niet alleen ter nagedachtenis aan deze veel te vroeg overleden schrijver en journalist, maar ook als eerbetoon aan de maker van de serie: fotograaf Pascal Ollegott. Eind oktober maakte Pascal een einde aan zijn leven. Jarenlang doorkruiste ik samen met Pascal het hele land om prominenten te portretteren voor de VARAgids. Ik deed het interview, hij maakte de foto’s.

Tijdens onze lange autoritten voerden we veel gesprekken over de liefde en het leven, een leven dat voor hem niet altijd even makkelijk was geweest. Pascal vertelde veel over zijn moeilijke jeugd, zijn onzekerheid in relaties en werk, de problemen die hij soms had om zijn zaakjes op orde te krijgen.

Ineens werden de woorden werkelijkheid en werd ik zelf overvallen door al die emoties.

Een tijd lang gingen Pascal en ik ook buiten werktijd veel met elkaar om en hij leerde via mij nieuwe vrienden kennen in Amsterdam. De laatste jaren zagen we elkaar niet vaak meer. Als ik hem tegenkwam, merkte ik wel dat het nog steeds niet goed met hem ging. In zijn eigen buurt maakte hij zich nuttig als vrijwilliger bij de voedselbank, maar het leven was voor hem uiteindelijk te zwaar.

Pascals dood kwam voor mij natuurlijk als een enorme schok. Door een bizarre speling van het lot overleed hij ook nog eens in de week dat ik het manuscript van mijn boek over rouw- en traumaverwerking – De draad weer oppakken – moest inleveren. Maandenlang was ik op papier bezig geweest met alle emoties die bij een ingrijpend verlies horen.

Ineens werden de woorden werkelijkheid en werd ik zelf overvallen door al die emoties. Ik was natuurlijk heel verdrietig en zelfs een beetje boos, maar ik voelde me ook schuldig: had ik de laatste jaren niet meer kunnen en moeten doen om Pascal te steunen in zijn worsteling met het leven?

Gelukkig vond ik troost in de woorden van de bijzondere én veerkrachtige mensen die ik heb geïnterviewd voor mijn boek, zoals Monique. Zij vertelt over het volkomen onverwachte verlies van haar man, inmiddels zes jaar geleden.

Ik leef zonder grote toekomstdromen. dat ik er ben, is genoeg.

“Het was als een tsunami die alles heeft meegenomen, behalve mij. Mensen die je lief hebben, geven je leven betekenis. Maar wat doe je als zo iemand wegvalt? […] Ik leef zonder grote toekomstdromen. Dat ik er ben, is genoeg. Het besef dat het pats boem over kan zijn, helpt me bij het nemen van beslissingen. Als ik iets wil, ga ik het gewoon doen. Proberen, onderzoeken, reizen… Ik leef mijn leven, elke dag opnieuw. En ik probeer er iets van te maken. Wat overheerst, is de dankbaarheid voor de jaren die we samen wel hebben gehad. Die kan ik in mijn zak steken.”

Naast het gemis dat ik voel, ben ik zeker dankbaar voor alle kleine en grote avonturen die ik met Pascal beleefd heb. Helemaal naar Duitsland rijden voor een bliksembezoek aan het tourcircus van André Rieu, koffie drinken met oud-premier Dries van Agt met uitzicht over de Limburgse heuvels, samen stiekem een oogje hebben op Yolanthe… Daar denk ik aan, elke keer als ik kijk naar de foto’s van Pascal.

Ben jij er al aan toe de draad weer op te pakken? En hoe doe je dit dan? Praat mee op ons forum of reageer op dit artikel.

afbeelding van Jeroen Kleijne

Gerelateerde blogberichten

Er is 1 reactie op dit blog

afbeelding van Berenvrouw
#1

Ondanks enorm verdriet en op het randje van depressiviteit staan, is het juist belangrijk voor mij om door te gaan. Maar hoe ?