Hoe maak je rouw hanteerbaar voor jezelf? (gastblog)

Minjon van Zoest dinsdag 5 maart 2019 07:00 3 reacties

Toen onze gastblogger Minjon geconfronteerd werd met het verlies van haar moeder, merkte ze dat ze er zelf niet uitkwam. Ze zocht hulp. In dit artikel beschrijft ze wat ze leerde.

In 2006 overleed mijn moeder aan de gevolgen van kanker. Ik kan met geen pen beschrijven hoeveel pijn dat deed. Ik liep met m’n ziel onder de arm in de periode daarna, totdat ik voelde dat het lang genoeg had geduurd en ik hulp zocht.

Ik was er niet op de makkelijkste manier doorheen gegaan
Gelukkig vond ik de juiste hulp en leerde ik snel waarom ik zoveel pijn voelde, waarom het niet beter werd en wat ik daaraan kon doen. Het was de start van de rest van mijn leven waarin ik, nu nog steeds, leer over groei, verandering, rouw, het leven en de dood. Vanaf dat moment ben ik geïntrigeerd door leven met de dood. Waarom doet rouw zoveel pijn? Waarom vinden we het zo moeilijk om ermee om te gaan? En vooral: hoe kunnen we dat nou makkelijker maken voor onszelf? Want één ding was mij duidelijk: ik was er niet op de makkelijkste manier doorheen gegaan.

Ik had geen idee hoe ik het aan moest pakken
Voor mij betekende de rouw dat ik heel veel emoties tegenkwam die ik moeilijk de ruimte kon geven, het overweldigde me. Ik had geen idee hoe ik het aan moest pakken. Ik had het nooit geleerd en ik had nog nooit zo’n groot verlies meegemaakt. Ergens verwachtte ik dat het wel vanzelf beter werd, maar dat werd het niet. Wat maakte het nou zo moeilijk?

Om daar antwoord op te geven, wil ik je vragen te denken aan de laatste keer dat je je autosleutels kwijt was. Of een sok. Was het vervelend dat je het kwijt was? Waarschijnlijk wel. Maar omdat de sleutels of de sok weinig emotionele waarde hadden, was er geen sprake van rouw.  Je was er niet aan gehecht, dus toen je het kwijt was, voelde je geen rouw.

Ik had het nooit geleerd en ik had nog nooit zo'n groot verlies meegemaakt.

Dat doen we al vanaf het moment dat we geboren zijn
Rouw heeft dus alles te maken met dat we willen vastpakken, hechten. We willen dat wat we fijn vinden houden en nooit verliezen. Dat doen we al vanaf het moment dat we geboren zijn, het komt zelfs vanuit ons oerinstinct om te overleven. We raken gehecht aan de mensen voor wie we liefde voelen en die belangrijk voor ons zijn. Dat geldt ook voor onze liefde voor bijvoorbeeld dieren of objecten, zoals een huis. Ook daar kunnen we ons aan hechten. Maar dat hoeft natuurlijk niet, we zijn ook zeker in staat om lief te hebben zonder te hechten.

Dus het is onze mate van hechting, die invloed heeft op de manier waarop we rouw ervaren. Heel simpel gezegd: hoe meer we gehecht zijn, hoe dieper onze rouw. En dan heb ik het over 'gezonde rouw', dus wanneer we ons niet vastklampen of juist voorbij gaan aan ons verlies.

Rouwen is dus eigenlijk het proces van onthechten
Maar wat hebben we er nu aan dat we weten dat rouw alles te maken heeft met hechting? Daar hebben we iets aan door te begrijpen dat we iets kunnen leren van de manier waarop we gehecht zijn geraakt. En dat we ook kunnen kijken of we ook op die manier nog gehecht wíllen zijn. Maar vooral hebben we er iets aan door te begrijpen dat rouwen dus eigenlijk het proces van onthechten is.

Die boosheid zorgde ervoor dat ik niet vooruit kon, het lukte me niet om de juiste stappen te maken.

Door met aandacht bij ieder stapje te zijn, ga je vooruit
Net als bij het verwijderen van echte hechtingen, zoals bij een wond, komt er bij ieder stapje iets in beweging. De huid moet wennen aan de nieuwe situatie, het voelt anders aan. En misschien komt een oude wond open en moet er een andere manier worden gevonden om te helen. Dat kost tijd en dat kan pijn doen. Want sommige stukjes zijn in elkaar verweven door de hechting. Maar als je het rustig aan doet, met aandacht, met heel veel liefde en zorg voor jezelf, dan kan dat goed gaan. Maar het gebeurt niet vanzelf doordat de tijd voorbij gaat. Juist door met aandacht bij ieder stapje te zijn, ga je vooruit.

Stapje voor stapje
En op die manier kan de rouw iets beter hanteerbaar worden. Omdat je echt ziet en begrijpt waarom het kleine stapjes zijn, en waarom een stapje soms heel veel pijn doet, meer dan een andere keer. En als je stapje voor stapje blijft doorgaan en iedere keer even terugkijkt dat je een stapje hebt gemaakt (en trots bent op die kleine stapjes) dan zul je op een gegeven moment zien dat het heel veel kleine stapjes zijn geweest. En dat je daardoor heel ver bent gekomen.

Waar het bij mij mis ging in 2006, is dat ik geen stapjes wilde zetten. Ik had een verzet, want ik was boos. En die boosheid die zorgde ervoor dat ik niet vooruit kon, het lukte me niet om de juiste stappen te maken.

Je bent waar je bent
De vraag aan jou is nu om te kijken of jij stapjes maakt, om dat proces van onthechten in gang te zetten. Het kan zijn dat je er niet klaar voor bent, de tijd is misschien nog niet rijp voor de eerste stap. Of misschien ben je je, net als ik toen, nog aan het verzetten. Omdat je boos bent, of bang bent voor wat je tegenkomt. Of zijn er al flink wat stappen gemaakt misschien? Er is geen goed of fout, je bent waar je bent. En jij bent de enige die daar een goed antwoord op kan geven.

Dus neem je tijd en kijk eens naar jouw proces van onthechten en beslis of het tijd is om nog een stapje te maken.

Herken jij jezelf in het verhaal van Minjon? Of heb je een vraag voor haar? Reageer onder dit artikel of praat mee op ons forum.

afbeelding van Minjon van Zoest

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 3 reacties op dit blog

afbeelding van R. brandsma
Zonnig
#1

Ps. hoop niet dat mijn verhaal via Facebook te zien is!

Hallo zal mij even voorstellen: Rikie Jager

Ik ben in december 2016 weduwvrouw geworden. In een kort tijdbestek (drie maanden) lag mijn leven helemaal overhoop. Dankzij mijn hoogsensitiviteit en een flink veel adrenaline, heb ik mij twee jaar staande weten te houden. Helaas de koek is op, als ik thuis ben, begint het gepieker.... Ga ik er op uit, rondje fietsen, komen de tranen en die zijn niet meer te stoppen. Twijfel helemaal aan mijzelf: niet aan hoe ik alles heb afgehandeld, maar meer van hoe moet ik verder.... 

Vind dat ik best goed bezig ben: sporten, yoga, lezen, mijn werk, werk nog drie morgens. Was van plan om 2020 te stoppen, dan wordt ik 65 jaar. Zo als het er nu voorstaat, durf ik het niet.... Het ergste is dat ik mijn verhaal niet kwijt kan: natuurlijk heb ik lieve mensen (kinderen) om mij heen. Ieder gaat er op zijn eigen manier mee om en ik heb het gevoel, dat ze (mijn kinderen) niet om kunnen gaan met mijn verdriet, ze hebben genoeg aan hun eigen. Op dit moment (net binnen gekomen) ga ik medicinale wietolie gebruiken. Ben helemaal geen voorstander van medicijnen, maar hoop op een ontspannen effect. Via mijn zusje die MS heeft ben ik aan dit adres gekomen, het helpt haar, dus hoop ik ook op een wonder. 

Mijn probleem is dat ik in een cirkel rondjes aan het draaien ben, hoop dat iemand mij goede tips kan geven en dat ik over de hoge drempel heen kan stappen en mijn weg weer kan vervolgen.....

Rikie

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#2

Dag Rikie,

Bedankt voor het zo openhartig delen van je ervaring en waar je tegenaan loopt. Wat ik uit je woorden opmaak, is dat je het rouwen flink zwaar valt. Je doet je best en wil graag verder, maar je vraagt je af of dat op deze manier gaat lukken. Klopt dat? Je geeft aan dat je je twee jaar hebt staande gehouden op onder andere adrenaline. Wat dat mij zegt, is dat de rouw in die twee jaar misschien niet voldoende kans heeft gekregen om doorleefd te worden.

In dat opzicht doe je het dus juist heel goed, dat je je tranen laat vloeien. En inderdaad: je bent goed bezig door ook dingen te doen die je leuk vindt. En het voelt alsof je rondjes aan het draaien bent, maar in werkelijkheid is deze periode van stil staan ook nodig. En dat is niet makkelijk inderdaad, maar ook nodig om even in het niet-weten te zijn zodat de emoties alle ruimte krijgen.

Ik stuur je ook een persoonlijk bericht via deze site. Als je wil reageren, kan dat in ieder geval privé. Hoe dan ook wens ik je alle vertrouwen toe op jouw pad.

Warme groet,

Minjon van Zoest.

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#3

Beste Rikie,

Ik wil nog even ingaan op jouw vraag over Facebook. Je hoeft je geen zorgen te maken: alles wat je hier op wietroostmij.nl schrijft, komt niet op Facebook terecht.

Ik zie wel dat je gebruik maakt van je echte naam als gebruikersnaam en eigen foto als portretfoto. Het is in theorie wel mogelijk dat anderen jouw verhaal via Google kunnen vinden, als ze op jouw naam zoeken.

Als je dit liever niet wilt, kun je je gebruikersnaam anoniemer kunnen maken. Je zou ook voor een andere profielfoto kunnen kiezen. Dit doe je door te klikken op 'Mijn profiel'. Vervolgens klik je op 'Profiel bewerken'. Je kunt dan je gebruikersnaam en profielfoto aanpassen.

Mocht je hier niet uitkomen, stuur dan gerust een privébericht. Dan help ik je graag verder.

@ Minjon: bedankt voor je mooie reactie!

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij