"Het verdriet hoeft niet weg. Zo blijft hij bij me"

Wie Troost Mij dinsdag 30 augustus 2016 07:58 5 reacties

geen tijdslimiet voor rouw

Rouwen is iets heel persoonlijks. Er zijn geen regels voor, pijn en verdriet kennen geen tijdslimiet of logische volgorde. Echt weg gaan ze nooit. En zelfs na lange tijd kan verdriet je opeens weer overvallen, zo vertellen Jeanine en Fenneke.

Het was een halfjaar na de dood van haar moeder. Jeanine (59) zat met haar broer en diens dochters om de tafel, het sieradenkistje van hun (groot)moeder tussen hen in. "We zouden de sieraden gaan verdelen", vertelt ze. "Mijn twee nichtjes rommelden door het kistje en bespraken welke kettingen en armbanden ze wilden omsmelten om er iets voor zichzelf van te maken. Tot ieders verbazing klapte ik opeens het deksel dicht. Ik stond er zelf ook van te  kijken. Maar ik vond het té moeilijk, het verdriet bleek toch te vers. Pas anderhalf jaar daarna was ik eraan toe om de sieraden alsnog weg te geven."

Haar moeder heeft een goed leven gehad en is vijf jaar geleden na een kort ziekbed rustig ingeslapen. Jeanine: "Mede daardoor had ik vrij snel vrede met haar dood. Ook omdat ik nog afscheid heb kunnen nemen en dingen met haar heb kunnen bespreken. Iets wat ik met mijn vader nooit heb kunnen doen; tien jaar geleden overleed hij volkomen onverwachts. Hoewel dat voor hem een zegen was en dat mij daarom weer een bepaalde troost gaf."

Ik heb afscheid kunnen nemen en dingen kunnen bespreken. Mede daardoor had ik vrij snel vrede met haar dood.

Een mooie gedachte
Ondanks de aanvaarding van de dood van beide ouders, werd Jeanine in die eerste jaren op onverhoedse momenten toch overvallen door het verdriet en gemis. "Zoals toen met die sieraden. Of als ’s avonds om half negen de telefoon ging. Dat was het tijdstip dat mijn moeder dagelijks even belde. Ook het feit dat ik nu wees ben, valt me soms zwaar. Dat ons ouderlijk huis weg is. Dat er, behalve mijn broer, niemand meer is aan wie ik dingen van vroeger kan vragen." 

Binnenkort wordt Jeanine zestig. "Dan krijg ik een sieraad van mijn man, gemaakt van de omgesmolten ketting die mijn moeder voor haar 75e verjaardag kreeg van mijn vader, vlak voor zijn dood.  Nu vind ik dat juist een heel mooie gedachte."

Soulmate
Voor Fenneke (53) kwam de dood van haar partner Gerard anderhalf jaar geleden niet onverwachts. Drie jaar daarvoor was darmkanker bij hem geconstateerd, in een vergevorderd stadium. Fenneke: "Wij hadden toen pas twee jaar een relatie, na allebei getrouwd te zijn geweest. Gerard was mijn soulmate, in alles. Hij was een enorme einzelgänger en levensgenieter. Toen hij ziek werd, wilde hij niet dat de naderende dood zijn leven zou bepalen. Hij kocht een camper om in te wonen en rond te trekken. Maar ik had mijn eigen leven en kon niet zomaar mee. Ik besefte dat hij het leven los moest laten en ik zonder hem door moest. Ik heb me toen vaak eenzaam gevoeld en had die periode veel meer met hem willen delen."

Een jaar na zijn overlijden hebben we zijn as uitgestrooid. Toen voelde ik: nu kan ik Gerard loslaten.

"Na zijn dood kon ik daar soms nog ontzettend kwaad om worden. En toch hadden wij het niet anders kunnen doen. Dan zouden we onszelf verloochenen." Op advies van de huisarts vroeg Fenneke of Gerard terug wilde komen van zijn reis door Marokko. Zo konden zijn dierbaren afscheid van hem nemen. Drie weken later overleed hij in een hospice. Hij werd 69 jaar. "Die weken zijn heel belangrijk geweest voor de verwerking", zegt Fenneke. "Alles is gezegd, ik voelde me weer met hem verbonden."

Afgesloten periode  
De maanden na zijn dood ging ze bewust dingen en situaties uit de weg die aan Gerard herinnerden. "Dat vond ik toch te moeilijk. Ook was ik bekaf door alle emoties. Verdriet, soms die kwaadheid, en het schrijnende gemis." Langzaam maar zeker leerde ze, mede door een nieuwe liefde, om de tijd met Gerard als een waardevolle, afgesloten periode in haar leven te zien. "Hij zei dat zelf altijd: we zijn passanten in elkaars leven. Leef je eigen leven, wees niet afhankelijk van elkaar." 

Ze besluit: "Een jaar na zijn overlijden hebben we zijn as uitgestrooid. Toen voelde ik: nu kan ik Gerard loslaten en is hij eindelijk vrij. Het verdriet zal altijd blijven. Maar het hoeft van mij ook helemaal niet weg. Zo blijft hij bij me."

Onze stelling is: er is geen tijdslimiet voor rouw. Ben jij het hiermee eens of oneens? Geef je mening in de reacties of in dit topic op ons forum.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 5 reacties op dit blog

afbeelding van Mootje66
Licht bewolkt
#1

Wie geeft een ander het recht om je te vertellen dat je verder moet met leven en je maar moet stoppen met rouwen....NIEMAND! Mijn leven, mijn verdriet

afbeelding van Theo A
#2

Hoi, Mootje,niemand heeft dat recht .Daar heb je gelijk in . Ik denk dat niet iedere mens zich kan in leven in het verdiet van andere .Tegen mij werd gezegd,waarom neem je geen hond ben je niet alleen .Of praat eens over wat anders .Hij kan zeker zijn verdriet niet verwerken ,enz .Ik werd er stil van .En sloot mij af van andere .Ik hield van Madeleine .En dat zal ik altijd blijven doen .Ze wonen nu eenmaal in je hart .En zo hoort het ook vind ik . Ik denk jullie komen er allemaal eens voor testaan .Dan begrijp jullie misschien  ons verdriet ? Madeleine is op 6 oktober 2010 overleden Mootje .Iedere dag denk ik aan haar .Je moet allleen verder dat weet ik nu wel .Het is zo en niet anders.Lach en de wereld lacht met je mee .Huil en je huilt alleen,zo is het gewoon .Mijn kracht haal  ik nog steeds uit mijn maatje die er al lang niet meer is .Ik geloof daar in Mootje veel sterkte,je bent niet alleen ! Grt Theo.

afbeelding van marie vandamme
#3

Er bestaat inderdaad geen einddatum voor rouw , onze zoon is 5 jaar en 5 maanden geleden overleden aan een acuut hartinfarct , we hadden hem 's morgens nog gezien en gezegd tot vanavond , we hadden afscheid genomen zonder te weten dat hij er niet meer zou zijn s' avonds . Het leven gaat verder maar ik kies er bewust voor om iedere dag die laatste minuten die we samen waren te herbeleven in mijn gedachten , het doet pijn maar zo zie ik hem nog lachen en praten , als ik aan hem denk zoals hij opgebaard lag doet het te veel pijn dus herinner ik mij hem zoals hij was die laatste ochtend . Ik weet dat zoiets fout is en dat ik moet aanvaarden maar ik kan hem nog niet loslaten ,

afbeelding van voorjaar
Zonnig
#4

Wat heb je het mooi verwoord.  Fijn dat je het zo van je af kon schrijven.  Het verdriet is er en ook de herinneringen aan  je lieve man blijven bestaan. Het is en blijft een deel van je leven. Verwerken doen we allemaal  op onze eigen manier. Niemand kan dat voor je invullen. Voor mij geld,de ene dag gaat het beter dan de  andere . Het is nu 17 maanden geleden, maar soms is het erg moeilijk. Niet te bevatten dat hij er nooit meer zal zijn. Hij was de liefde van mijn leven. De hoofdprijs.  Mis hem bij alles wat ik doe.  Wens jou heel veel sterkte.  Lieve groeten van Fennyuitzetter 

afbeelding van jacqueline45
Zonnig
#5

Ik vindt dat er zeker geen tijd staat voor rouw. Niemand kan vertellen of zeggen wanneer jou verdriet over is of wanneer jij je dierbaren een plek hebt gegeven dat weet alleen jij. Zelf hebben wij dat ook wel onder vonden. Na het overlijden van ons dochtertje hadden wij heel veel vrienden. In het begin blijven de mensen komen je mag er over praten je mag huilen of boos zijn na een jaar ga je merken dat mensen weg gaan blijven of je wordt minder gevraagt omdat zei vinden dat we niet blij zijn. En ook al was het dan niet zo zo vonden zij het dan vaak wel. Wat je ook probeer het was vaak niet goed en dan krijg je via via te horen dat ze wel vinden dat het gezeik maar eens afgelopen moet zijn en dat we onze draad maar eens weer op moesten gaan pakken. Maar dat zijn vaak de mensen die nog nooit wat hebben mee gemaakt. Echt wij zijn nu 16 jaar verder en we hebben nu sinds 2 jaar of zo dat we kunnen zeggen van ja we hebben ons meisje een plekje gegeven maar vergeten doen we haar nooit. en de 1 kan het na 3 jaar of misschien nog korter mij wij hebben wel 16 jaar er overgedaan. Dus ja voor rouw staat geen tijd ja de tijd die jij nodig hebt.

 

gr jacqueline trotse mamma van dominique*