Herinneringen aan je dierbare: nuttig of lastig? (gastblog)

Minjon van Zoest dinsdag 8 september 2020 09:15 0 reacties

Ben jij veel bezig met de herinnering aan je overleden dierbare? Of kijk je liever vooruit? Gastblogger Minjon vertelt in dit artikel over het nut van herinneringen aan je dierbare.

Ondanks de beperkingen in de zomer, hebben de meesten van ons genoeg om handen gehad. Al was het alleen maar omdat het zo warm was. Misschien bracht de zomer ook wat afleiding voor jou. Ik vind het zelf altijd een bizar gegeven dat de zomer voorbij lijkt te zijn zodra het september wordt. Het ‘normale’ (wat is tegenwoordig nog normaal?) leven vindt weer z’n weg en voor sommigen betekent dat ook het voelen alsof je weer wordt teruggeworpen op jezelf.

Heeft herinneren wel zin?
Dit is een tijd waarin je je overleden dierbare extra kunt missen. Het oppakken van het dagelijks leven en het aanbrengen van (een nieuwe) structuur geven vaak het gevoel alsof alles weer normaal moet zijn. Alsof je je dierbare niet genoeg recht aan doet op deze manier. De behoefte om juist meer stil te staan bij hem of haar kan nu groeien hierdoor. Herinneringen ophalen over vroeger, over jullie band, de liefde, maar ook over het afscheid.

Heeft herinneren wel zin, je moet toch juist verder?

Als we spreken over rouw dan hebben we het al snel over herinneren. Voor de ene persoon is het vanzelfsprekend, maar voor de ander roept het onderwerp veel vragen op. Je kunt namelijk voelen dat je alléén maar wil stilstaan bij jouw overleden dierbare, omdat je hem of haar wil vasthouden en koesteren en nooit meer los wil laten. Voor iemand anders kan het juist de vraag oproepen of herinneren wel zin heeft, want je moet toch verder? Reden genoeg om er meer aandacht aan te besteden.

Noodzakelijk en gezond
Laat ik al meteen een open deur intrappen en zeggen dat herinneren een noodzakelijk en gezond onderdeel is van een rouwproces. Om meerdere redenen hebben we het nodig om stil te staan en terug te denken aan wat was. Een tijdje geleden had ik een klant die erg worstelde met zichzelf, een aantal maanden nadat zijn vrouw was overleden. Tijdens ons eerste gesprek bleek al dat hij zo rationeel was dat hij had besloten dat herinneren geen zin zou hebben. Hij vond dat hij maar gewoon zijn leven weer moest oppakken.

Hoe meer hij naar zijn gevoel ging luisteren, hoe meer vertrouwen hij kreeg.

Er is zoveel mis met deze gedachtegang dat ik er verdrietig van kan worden. Vooral omdat ik nog steeds mensen zie met deze houding. Je doet jezelf er echt tekort mee. Mijn klant merkte dat zelf uiteindelijk ook. Hoe irrationeel het ook mocht lijken: juist door zichzelf toe te staan om zijn vrouw te herinneren, gaf hij zichzelf ook toestemming om verder te gaan. Niet omdat dat logisch was, maar omdat hij dat nu ook kon voelen. Hoe meer hij naar zijn gevoel ging luisteren, hoe meer vertrouwen hij kreeg.

Momenten afbakenen
Stil staan bij het verleden is nodig om ons onderbewustzijn te helpen de nieuwe realiteit door te laten dringen. Het is dus simpelweg nodig om veel aan je dierbare te denken, de kans is groot dat je niet anders kunt. Mijn klant was bang om hierin door te slaan. Maar wat hem enorm heeft geholpen is om momenten af te bakenen waarin hij alleen maar stil stond bij het leven van zijn vrouw. Met andere woorden: als je het doet, doe het dan ook goed.

De invulling ervan is helemaal aan jou. Sommige mensen vinden het fijn om spullen te doorzoeken, foto’s terug te kijken of naar een plek terug te gaan waar herinneringen liggen. Andere mensen vinden het juist fijn om met familie of vrienden herinneringen op te halen. Er zijn nog zoveel andere mogelijkheden: van een deken maken van de kleding tot een stichting oprichten uit naam van je dierbare. Voel vooral wat bij jou past.

Stil staan bij het verleden is nodig om ons onderbewustzijn te helpen de nieuwe realiteit door te laten dringen.

Wie ben ik zonder mijn dierbare?
Het afbakenen van momenten om met herinneren bezig te zijn heeft nog een ander doel. Want hoe goed en noodzakelijk het ook is, de andere kant van de medaille heeft ook aandacht nodig: verder gaan met je leven. Dit betekent niet dat je zomaar je leven weer oppakt. Eerlijk gezegd is dat in veel gevallen niet eens zomaar mogelijk. Nee, het gaat om het ontdekken hoe jij verder wil en dat je daarin op onderzoek gaat. Wie ben ik zonder mijn dierbare? Durf ik mijn leven zoals het eruit zag los te laten?

Sta jezelf toe om stil te staan. Herinner je dierbare, koester de tijd die jullie samen hadden én vind ook tijd om een blik op je toekomst te werpen. Dat hoeft niet om grote vraagstukken te gaan. Het kan ook betekenen dat je nu met een vriend of vriendin iets gaat doen wat je daarvoor met je overleden dierbare deed. Voel maar, ontdek maar. Ga verder en hou vast, alles op z’n tijd.

Lees hier over manieren lezen om herinneringen aan je overleden dierbare levend te houden. Heb jij een bijzondere manier om jouw dierbare te herinneren? Wil je het hieronder delen?

afbeelding van Minjon van Zoest

Gerelateerde blogberichten

Er is nog niet gereageerd op dit blog