Emoties doorleven: lucht dat op? (gastblog)

Wilma Seinen-Frikkee maandag 6 maart 2017 16:17 16 reacties

emoties doorleven dat lucht op

Onze gastblogger en ervaringsdeskundige Wilma Seinen geeft enkele tips om jouw emoties na het verlies van een dierbare te doorleven. Want: emoties geven lucht.

Het verliezen van een dierbare is een ingrijpende gebeurtenis. Er komen allerlei emoties bij kijken: verdriet, boosheid en misschien wel angst. Soms lijkt het alsof echt álles in je leven is veranderd.

Vraag jij jezelf ook weleens af hoe je weer verder moet? Hoe je de dag weer door moet komen?

De eerste periode na het verlies zal er nog geen ruimte in je hoofd zijn om de draad weer op te pakken. Het is dan handig om te begrijpen welke emoties hierbij een rol spelen. Samengevat zijn er vier basisemoties: bedroefd, boos, bang en blij. Blij zijn is, bij het verlies van een dierbare, niet van toepassing.

Hoe jouw omgeving ook zijn best doet om je hiermee te helpen, jij moet hier zelf doorheen komen.

Hoe jouw omgeving ook zijn best doet om je hiermee te helpen, jij moet hier zelf doorheen komen. Dit heb ik zelf ook ervaren. Mijn man is 6 juli 2015 overleden aan alvleesklierkanker na een heel kort ziekbed. Veel te jong, hij was nog maar 54 jaar. Na het verlies van mijn man was ik zowel boos, bedroefd als bang. En deze emoties vroegen allemaal aandacht om verder te kunnen.

Vind jij het omgaan met deze emoties ook lastig?

Wat je dan zou kunnen doen:

Het is goed om emoties te doorleven. Maar het is ook belangrijk om er weer uit te kunnen komen. De een doet dat makkelijker en sneller dan de ander. Wat kan helpen is om je emoties te leren herkennen en op te schrijven. Als je bijvoorbeeld boosheid voelt, schrijf dan eens op wat er precies voor zorgt dat je boos bent. Soms kan het zo zijn, dat er omstandigheden waren waarover je boos bent. En dat het niet zozeer het missen van je dierbare is wat voor die boosheid zorgt.

Soms kan zelfs angst een rol gaan spelen. Je kan bijvoorbeeld onzeker worden in het verkeer. Moeite krijgen met autorijden. Het is een vorm van stress waardoor er paniek kan optreden. Dit is voor mij ook een aandachtspunt. Door het op te schrijven worden deze nare gevoelens meestal minder zwaar.

Het is goed om emoties te doorleven. Maar het is ook belangrijk om er weer uit te kunnen komen.

Zo kan op een gegeven moment het verlies iets dragelijker worden. Je leert er beter mee om te gaan en hoe je de nieuwe situatie kunt gaan accepteren. Dat kost zeker tijd. Hoe lang, dat is voor iedereen verschillend. Maar jij mag verder met je leven. En dit kan je daarbij helpen.

Schrijf daarnaast ook eens per dag drie dingen op die je blij maken. Kleine dingen. Zoals een hond die vrolijk kwispelt. Of mooie muziek. Of teken elke dag iets positiefs, een smile of een zon. En houd dit een langere tijd vol. Je zult zien dat de dagen er dan uiteindelijk iets positiever uit gaan zien.

En misschien kun jij dan het verlies beter accepteren en ga jij ook ervaren: emoties doorleven geeft weer lucht.

Op welke manier geef jij jouw emoties de ruimte? Laat het weten in de reacties op dit artikel of praat mee op ons forum.

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 16 reacties op dit blog

Licht bewolkt
#1

Probeer deze dag weer door te komen. Hopelijk lukt het me vandaag te koken en het ook op te eten. Meestal gooi ik na het koken alles weer weg omdat het me gewoon tegen staat.

afbeelding van Zebraatje53
Zonnig
#2
Hallo, mijn vrouw is overleden op 30 september 2016, ik heb er veel moeite mee iedere dag, ik heb wel een paar hobby,s, allereerst als het een beetje weer is probeer ik te gaan fietsen, vooral in het begin viel dat niet mee, omdat we dit altijd samen deden, af en toe speel ik ook nog gitaar, maar mijn grootste uitlaatklep is toch wel schilderen, als ik dit doe vergeet ik alles om mij heen dan ben ik heel intensief bezig, het eerste schilderij wat ik gemaakt heb na de dood van mijn vrouw, heb ik ter nagedachtenis aan haar gemaakt hierin heb ik ook foto,s in verwerkt, ook heb ik een kleurrijk klein kastje gemaakt waar de urn met de as in staat met nog wat persoonlijke spulletjes van haar, zo probeer ik de dagen door te komen, maar soms heb ik het daar nog best moeilijk mee, maar ja bijna 44 jaar bij elkaar, waarvan op 3 weken na 40 jaar getrouwd vergeet je niet zomaar, er zijn zoveel herinneringen, groet, mario
afbeelding van Margje10
Zonnig
#3

Hallo Mario     Heel veel van jouw verhaal herken ik zo!    Ook ik kon mij altijd vinden in het schilderen, maar mijn man is 16 maanden geleden overleden, en sindsdien heb ik niet echt kunnen schilderen, omdat ik nog steeds zo verdrietig ben en geen inspiratie nog heb! Wel ben ik volop bezig, met het verven van mijn huis! Kijk ,en dat lukt mij wel , gek genoeg! Op deze manier probeer ik het enorme gemis van mijn man te verwerken! Ook ik heb de Urn nog in huis bewaard! Ik ben zo blij , dat ik nu hoor dat jij ook de Urn  van je vrouw bewaard op een mooie plaats! Ik ben dus niet de enige , die er geen afstand van kan doen! Wil je wel geloven, dat toen ik dit las, de tranen in mijn ogen sprongen! Ik dacht echt dat ik een uitzondering was!  Veel as word uitgestrooid, maar mij stuitte dit zo tegen mijn gevoel in, dat je de as van je innig geliefde zo maar verstrooide! Daarom deed dit verhaal van jouw mij zo goed!!!    Liefs   Margje    

afbeelding van Margje10
Zonnig
#4

Hallo Mario     Heel veel van jouw verhaal herken ik zo!    Ook ik kon mij altijd vinden in het schilderen, maar mijn man is 16 maanden geleden overleden, en sindsdien heb ik niet echt kunnen schilderen, omdat ik nog steeds zo verdrietig ben en geen inspiratie nog heb! Wel ben ik volop bezig, met het verven van mijn huis! Kijk ,en dat lukt mij wel , gek genoeg! Op deze manier probeer ik het enorme gemis van mijn man te verwerken! Ook ik heb de Urn nog in huis bewaard! Ik ben zo blij , dat ik nu hoor dat jij ook de Urn  van je vrouw bewaard op een mooie plaats! Ik ben dus niet de enige , die er geen afstand van kan doen! Wil je wel geloven, dat toen ik dit las, de tranen in mijn ogen sprongen! Ik dacht echt dat ik een uitzondering was!  Veel as word uitgestrooid, maar mij stuitte dit zo tegen mijn gevoel in, dat je de as van je innig geliefde zo maar verstrooide! Daarom deed dit verhaal van jouw mij zo goed!!!    Liefs   Margje    

afbeelding van Margje10
Zonnig
#5

Hallo Mario     Heel veel van jouw verhaal herken ik zo!    Ook ik kon mij altijd vinden in het schilderen, maar mijn man is 16 maanden geleden overleden, en sindsdien heb ik niet echt kunnen schilderen, omdat ik nog steeds zo verdrietig ben en geen inspiratie nog heb! Wel ben ik volop bezig, met het verven van mijn huis! Kijk ,en dat lukt mij wel , gek genoeg! Op deze manier probeer ik het enorme gemis van mijn man te verwerken! Ook ik heb de Urn nog in huis bewaard! Ik ben zo blij , dat ik nu hoor dat jij ook de Urn  van je vrouw bewaard op een mooie plaats! Ik ben dus niet de enige , die er geen afstand van kan doen! Wil je wel geloven, dat toen ik dit las, de tranen in mijn ogen sprongen! Ik dacht echt dat ik een uitzondering was!  Veel as word uitgestrooid, maar mij stuitte dit zo tegen mijn gevoel in, dat je de as van je innig geliefde zo maar verstrooide! Daarom deed dit verhaal van jouw mij zo goed!!!    Liefs   Margje    

afbeelding van Margje10
Zonnig
#6

Hallo Mario     Heel veel van jouw verhaal herken ik zo!    Ook ik kon mij altijd vinden in het schilderen, maar mijn man is 16 maanden geleden overleden, en sindsdien heb ik niet echt kunnen schilderen, omdat ik nog steeds zo verdrietig ben en geen inspiratie nog heb! Wel ben ik volop bezig, met het verven van mijn huis! Kijk ,en dat lukt mij wel , gek genoeg! Op deze manier probeer ik het enorme gemis van mijn man te verwerken! Ook ik heb de Urn nog in huis bewaard! Ik ben zo blij , dat ik nu hoor dat jij ook de Urn  van je vrouw bewaard op een mooie plaats! Ik ben dus niet de enige , die er geen afstand van kan doen! Wil je wel geloven, dat toen ik dit las, de tranen in mijn ogen sprongen! Ik dacht echt dat ik een uitzondering was!  Veel as word uitgestrooid, maar mij stuitte dit zo tegen mijn gevoel in, dat je de as van je innig geliefde zo maar verstrooide! Daarom deed dit verhaal van jouw mij zo goed!!!    Liefs   Margje    .

afbeelding van Margje10
Zonnig
#7

Hallo Mario     Heel veel van jouw verhaal herken ik zo!    Ook ik kon mij altijd vinden in het schilderen, maar mijn man is 16 maanden geleden overleden, en sindsdien heb ik niet echt kunnen schilderen, omdat ik nog steeds zo verdrietig ben en geen inspiratie nog heb! Wel ben ik volop bezig, met het verven van mijn huis! Kijk ,en dat lukt mij wel , gek genoeg! Op deze manier probeer ik het enorme gemis van mijn man te verwerken! Ook ik heb de Urn nog in huis bewaard! Ik ben zo blij , dat ik nu hoor dat jij ook de Urn  van je vrouw bewaard op een mooie plaats! Ik ben dus niet de enige , die er geen afstand van kan doen! Wil je wel geloven, dat toen ik dit las, de tranen in mijn ogen sprongen! Ik dacht echt dat ik een uitzondering was!  Veel as word uitgestrooid, maar mij stuitte dit zo tegen mijn gevoel in, dat je de as van je innig geliefde zo maar verstrooide! Daarom deed dit verhaal van jouw mij zo goed!!!    Liefs   Margje    .

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee
Zonnig
#8

Beste Joop,

Over...koken en eten.

Ja dat is meestal heel lastig. Vooral het avondeten is vaak een sociaal moment van de dag. Na een verlies is het belangrijk om goed voor jezelf te blijven zorgen. Maar hoe vind je de inspiratie en motivatie om goed te blijven eten?

Wat je zou kunnen doen:

Misschien is het fijn voor je om dit in je omgeving met iemand te delen. Een goede buur/vriend. Je zou dan samen een keer kunnen koken/eten. Wellicht is er ook in je buurt een mogelijkheid om dit te doen? Misschien in een dorpshuis?

Een andere mogelijkheid is om te kiezen voor een maaltijdbox. Dit heb ik zelf ook gedaan. Hierin zijn verschillende mogelijkheden. Ik vond het zelf bedenken/kopen/koken/alleen opeten ook vreselijk. En als Vitaliteitscoach weet ik dat goed blijven eten heel belangrijk is. Ik heb toen gekozen voor een maaltijdbox die helemaal biologisch is, van hollandse bodem en seizoensgebonden. Alles wordt dan 1 x per week thuisbezorgd met recepten. Dus eigenlijk bedenkt iemand anders voor je wat je gaat eten. Het was, en is nog steeds voor mij , een heel fijn hulpmiddel.

Misschien kan je hier iets mee?

Warme groet,

Wilma

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee
Zonnig
#9

Beste Mario,

Over...afleiding zoeken en vinden.

Het is nog maar kort geleden dat jouw vrouw is overleden, nog geen half jaar. Wat ik mooi vind is, dat je nu al ruimte geeft aan mooie herinneringen. En dat je afleiding zoekt om te gaan fietsen, gitaar spelen en schilderen.

Wat je ook zou kunnen doen:

Wat ik lees is, dat je in je hobby's afleiding zoekt die je vooral alleen doet. Je gaat alleen fietsen, gitaar spelen en schilderen. Als tip kan het je misschien nog meer opleveren als je jouw hobby's ook probeert te delen met anderen.

Misschien is het fijn om op een vereniging te gaan om samen te schilderen. Of om iemand in jouw omgeving te vragen eens samen dat rondje te gaan fietsen. En wellicht kan je ook mensen laten delen in je muziek? Muziek verbindt en dat doet vaak meer dan woorden.

Misschien kan je hier iets mee?

Warme groet,

Wilma

 

afbeelding van Osmose
Storm
#10

Het is weer woensdag...woensdag 8 februari werd mijn man met spoed opgenomen op IC; woensdag 15 februari overleed hij na een hevige strijd voor zijn leven, ik was dag en nacht bij hem; woensdag 22 februari was de uitvaart, woensdag 1 maart was wezenloos en oorverdovend stil..vandaag..woensdag 8 maart, Internationale Vrouwendag...ik zou beter zeggen:  Rouwendag....Ik weet nog echt niet waar ik het zoeken moet, na 40 jaar intensief samenleven met mijn man, mijn lief, ik zoek hem overal in huis, overal in de stilte, in mijn dromen, zie hier overal zijn sporen, maar moet weer bij mijn hart zien te komen,  mijn hart, waar hij altijd heeft gewoond en altijd wonen zal.

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee
Zonnig
#11

@Osmose

Over...weer bij je hart komen.

Ja, wat is het verdrietig om na 40 jaar intensief samenleven je man te moeten missen. Afscheid nemen doet zo enorm veel pijn. De stilte in huis komt dan heel hard aan. En weer bij je hart komen is belangrijk, maar niet zo eenvoudig. Iedereen zal uiteindelijk zijn eigen weg hierin gaan vinden.

Wat je zou kunnen doen:

Vooral bij een onrustig gevoel, en zoals je beschrijft "dat je niet weet waar je het zoeken moet" is buitenlucht en beweging vaak een goede remedie. Even een frisse wind opsnuiven geeft vaak een wonderbaarlijk goede afleiding. Het hoeft niet inspannend te zijn. Een kort rondje buitenom geeft vaak letterlijk weer lucht. Beweging zet je systeem aan tot losmaken en loslaten. Het helpt om je gedachten weer te ordenen en tot rust te komen. Dit zou je kunnen helpen om uiteindelijk weer tot jezelf te komen. Weer bij je hart te komen.

Misschien kan je hier iets mee?

Warme groet,

Wilma

 

afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
#12

Van mijn man nu 13 Maanden geleden  na 3halve week ziek te zijn geweest acuteleukemie ,

de stilte vliegt mij aan 49 jaar getrouwd .

het onrustige gevoel  raak ik niet kwijt .

doe vrijwiligerswerk  

pas op mijn kleinkinderen ,

maar vindt nergens meer rust . .

 

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee
Zonnig
#13

Beste Corrie,

Over...de stilte.

Dat is heel snel gegaan bij jouw man, wat een ingrijpende periode voor je.  Na 49 jaar getrouwd te zijn geweest moet je nu  zonder je man verder...en dat doet pijn.

Je bent nu in het tweede jaar van rouw. Meestal is dat het jaar, dat de emoties nog heftiger aankomen. Vaak is het echte besef van het missen sterker dan in het eerste jaar.

Wat je zou kunnen doen:

Het kan soms helpen om (weer) een nagesprek met je huisarts in te plannen. Vraag hem of haar bij je thuis te komen, dat is persoonlijker dan in de praktijk. Geef aan dat je hulp nodig hebt bij het tot rust komen en het verwerken van het verlies. Je kan hem/haar vragen het dossier mee te nemen van deze periode. De huisarts houdt dit bij en noteert de belangrijkste zaken van de bezoeken en de gesprekken. Dit kan je in je verweringsproces helpen. Vraag dan naar de emotionele notities en niet naar de specificaties van de ziekte. Ik heb het zelf ook gedaan in verband met het overlijden van mijn man. En ik heb dat heel prettig gevonden.

Ook kan de huisarts je doorverwijzen naar bijvoorbeeld maatschappelijk werk. Daar is vaak iemand gespecialiseerd in rouwverwerking. Of je kan een rouwverwerkingsgroepje gaan bezoeken. Een goede personal coach of vitaliteitscoach kan je ook helpen om de emoties te doorleven. Probeer dit verwerkingsproces niet alleen te doen.

Wat ik verder uit je verhaal lees is, dat je afleiding hebt/zoekt  door dingen te doen (vrijwilligerswerk, oppassen op kleininderen). Afleiding is inderdaad goed, maar je loopt ook de kans, dat je misschien iets teveel om je emoties heen loopt om de stilte niet te voelen, herken je dat?

In dat geval zou ik je zeker aanraden om dit met je huisarts te bespreken. Vraag hulp. Hij /zij kan je vast weer verder op weg helpen.

Misschien kan je hier iets mee?

Warme groet,

Wilma

 

afbeelding van hump
#14

Ik loop naar de bijna twee jaar. Op 3 mei is mijn lieverd overleden. We hadden het zo goed en dan knal;een hersenbloeding en over en uit. Weg alle toekomstdromen, weg -samen oud worden. Alles in één klap : weg.

En dan denk je het allemaal weer op de rit te hebben en krijg je heimelijke gevoelens voor een andere man. Zoveel gemengde gevoelens. Vroeger had -tijdens je huwelijk ook wel eens een leuke vent die iets langer in je gedachten bleef hangen, maar dan had je zoiets van: nee hoor, doen we niet, ik heb mijn mannetje. Nu is dat schild weg en weet je niet wat je met je gevoelens aan moet. Dus onrust, hartkloppingen, slecht slapen, zweetaanvallen , tegen de zomer opzien en piekeren maar weer. Je weer teruggeslagen voelen naar twee jaar terug.

Vandaag kwam dus de lang verwachte uitbarsting: maar weer janken en de psycholoog bellen. Het lukt dus nog niet zonder hulp.  Na twee jaar ...Ik wil dit niet meer!  Ik wil weer gewoon mijn oude, getrouwe leventje terug waarin ik ongecompliceerd gelukkig was!

Ik wil weer een maatje, een levensgezel om leuke dingen mee te ondernemen in het weekend. Samen dingen doen en niet meer alleen!! Maar daar zit ook nog een stuk angst om je weer over te geven er het risico om alles weer te verliezen. Kortom , nog een lange weg te gaan.

afbeelding van Wilma Seinen-Frikkee
Zonnig
#15

@hump

Over...het verlies verwerken.

Dat is heftig om je man zo snel te verliezen na een hersenbloeding, nog geen twee jaar geleden. Je hebt nog nauwelijks het besef en je zit nog midden in het verwerkingsproces. Je "geest" wil alweer vooruit, maar je "lijf" houdt je nog tegen. Het is belangrijk om het verlies goed te verwerken. Om ruimte te scheppen in jezelf door oude bagage op te ruimen. De ingrijpende gebeurtenis moet nog in een nieuw perspectief komen.

Wat je zou kunnen doen:

Misschien is het goed om even bij jezelf na te gaan of je met je huidige psycholoog op de juiste weg bent. Geeft hij of zij jou genoeg praktische handvatten om het verlies te verwerken? Of ben je misschien toe aan iemand die gespecialiseerd is in rouwverwerking. Deze mensen hebben vaak een andere benadering. Door bijvoorbeeld stap voor stap het ziekteproces van je man nog eens na te gaan. Of door een goede ademhalingstherapie. Het zou je kunnen helpen om je systeem op te schonen, zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe energie.

Misschien kan je hier iets mee?

Warme groet,

Wilma

 

afbeelding van hump
#16

Dank je Wilma, 

Het is inderdaad zoeken naar je eigen ik. En het loslaten van het oude en wennen aan het nieuwe. De ademhalingsoefeningen doe ik al getrouw alleen komt dan de twijfel weer of ik het goed doe. Gelukkig kan ik op mijn werk zo nu en dan een time-out nemen om een paar dagen leuke dingen voor mezelf te doen. Me weer even creatief uit te laten en proberen te genieten van de zon en de vrije tijd. Even het keurslijf af te gooien , men niet verantwoordelijk voelen voor alles en iedereen en tijd voor mezelf eisen; iets wat ik in 35 jaar nog nooit gedaan heb.