Als het contact na een verlies verwatert

Wie Troost Mij donderdag 24 maart 2016 14:07 4 reacties

contact verwatert na verlies

Een dierbare verliezen is moeilijk, niet alleen voor jezelf, maar vaak ook voor je omgeving. Maar wát als de persoon die is overleden de enige connectie was tussen jou en andere personen, zoals vrienden of schoonfamilie? Verwatert dat contact dan automatisch? En hoe ga je daarmee om?

Voor Richelle (28) uit Bovenkarspel was de periode na de dood van haar vriend ontzettend eenzaam en niet alleen omdat ze hem zo miste: "Mijn ouders wonen in Australië, zij proberen zo vaak mogelijk langs te komen, maar vaker dan eens per jaar lukt dat niet, en soms moeten ze zelfs een jaar overslaan. Met de ouders van Erik, mijn vriend, dacht ik goed contact te hebben, maar toen hij overleed bleek daar ineens niets van over te zijn."

"Ik heb ze na zijn crematie nog twee keer gezien, daarna helemaal niets. Zelfs geen telefoontje en het is inmiddels drie jaar geleden. Dat doet me wel pijn ja, niet zozeer om het feit dat ze er niet voor mij zijn geweest in mijn verdriet, maar vooral om ons zoontje. Die hebben ze dus ook al die tijd niet meer gezien. Ik snap daar niets van, je laat je kleinkind toch niet zomaar in de steek?"

Het was ons eerste kindje, ik had géén idee. Het zijn toen juist mijn schoonouders geweest die me gered hebben.

Bang voor de confrontatie
Voor een nabestaande is zoiets inderdaad onbegrijpelijk, maar volgens het Landelijk Steunpunt Rouw gebeurt het veel vaker dan we denken en vaak juist omdat men weet dat er een steunbehoefte is: "Als ‘naaststaande’ weet je dat wel, maar je weet vaak niet zo goed hoe je moet reageren. Je bent bang om het fout te doen, of bang voor de confrontatie. Wat moet je zeggen, waar kun je naar vragen?"

"Je zou willen troosten, maar hoe doe je dat eigenlijk? Die onzekerheid leidt er vaak toe dat we een rouwende ontlopen, of het pijnlijke onderwerp uit de weg gaan, ook al weten we diep vanbinnen wel dat iemand daar nog veel minder aan heeft."

Het hoeft gelukkig niet altijd zo te gaan. Bart (49) uit Emmen heeft precies de tegenovergestelde ervaring: "Mijn vrouw overleed na complicaties bij de geboorte van ons dochtertje. Ik had niet eens tijd om te rouwen, er brak bij mij blinde paniek uit. Het was ons eerste kindje, ik had géén idee. Het zijn toen juist mijn schoonouders geweest die me gered hebben."

"Mijn eigen ouders lieten het afweten, ik heb met hen ook geen contact meer helaas. We waren nog in het ziekenhuis toen mijn schoonouders zeiden dat ik me geen zorgen hoefde te maken, dat ze er voor me zouden zijn en dat hebben ze gedaan. Mijn schoonvader leeft helaas inmiddels niet meer, maar mijn schoonmoeder eet nog steeds drie keer per week bij ons, terwijl mijn dochter inmiddels allang het huis uit is."

In het begin was er natuurlijk wel bezoek, maar na een maand of twee ging er rustig een week voorbij dat ik niemand zag.

Stilte
Maar het zijn natuurlijk lang niet altijd kinderen die de verbindende factor zijn. In het geval van Raymond (32) uit Amsterdam waren er helemaal geen kinderen in het spel toen zijn vrouw overleed bij een verkeersongeluk: "Zij kwam uit Londen en wilde absoluut niet in Nederland wonen. Tja, dan reis je je hart achterna. Na een jaar of drie begon ik me daar best thuis te voelen, en dacht een flink eigen sociaal netwerk te hebben. Dacht, want toen Natas overleed was daar ineens niets meer van te merken."

"In het begin was er natuurlijk wel bezoek, maar na een maand of twee ging er rustig een week voorbij dat ik niemand zag, buiten mijn collega’s op het werk. Ik wist niet hoe snel ik weer terug moest naar Nederland, naar mijn ‘eigen’ mensen. Het grappige was dat die zo blij waren dat ik weer terug was, dat dat een grotere rol speelde dan het feit dat ik mijn vrouw verloren had. Niemand ontweek me. Het was voor hen gewoon een onderwerp. Ik durf wel te zeggen dat ik pas écht begon met rouwen toen mijn broer me in z’n armen sloot. Je hebt mensen nu eenmaal nodig, je kunt dat niet alleen."

Heb jij meegemaakt dat het contact met familie of vrienden verwaterde na het overlijden van een dierbare? Hoe ga jij daarmee om? Laat het ons weten in de reacties.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 4 reacties op dit blog

afbeelding van voorjaar
Zonnig
#1

Mijn man is vorig jaar op koningsdag plotseling overleden aan een hartstilstand. Pas geleden een brief  gehad van zijn drie zusjes. Alleen  maar kritiek  en verwijten  wat ik al de jaren dat we samen waren en met de uitvaart fout heb gedaan. Hij was de liefde van mijn leven ,maar ik heb nu gebroken met hen. Ga er niet op reageren en weet hoe ik zelf ben. Ook zijn dochter heeft me laten vallen.  Waarom  is mij een raadsel. Het moet  maar zo zijn. Ik hou me vast aan de mensen die het wel goed bedoelen. Jammer  dat het zo moet gaan,maar het kost me te veel energie. 

afbeelding van Marion63
Bewolkt
#2

Mijn man is in december 2014 overleden aan alvleesklierkanker. Hij is 10 jaar ziek geweest, ziekenhuis in en ziekenhuis uit. Heeft ook nog een operatie aan zijn alvleesklier gehad in 2005, in 2006 nog een stuk maag verwijderd. In die periode kwamen zijn zussen 6 stuks en 1 broer wel, dat werd minder en minder. Toen wij in 2014 weer te horen kregen dat het foute boel was met mijn man mocht ik op aandringen van mij zijn familie op de hoogte brengen, mijn man wilde het eigenlijk niet omdat ze de laatste jaren niet meer kwamen, en waarom niet, is nog altijd een vraag, misschien omdat hij te lang ziek was?

De familie liep tijdens zijn laatste 5 weken de deur plat en na het overlijden en natuurlijk de uitvaart heb ik er niemand meer van gezien of gehoord. Ik heb er echt spijt van dat ik ze op de hoogte hebt gebracht van de toestand van mijn man, hun broer. Ook mijn beste vriendin laat het helaas afweten, snap niet zo goed waarom. Ik ben al zo vaak bij haar geweest maar komt niet hier.Ik heb nog maar weinig mensen over die wel komen, dus het is erg saai en stil.

afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#3

Hallo Marion, hoe is het nu met jou? Ik zit nu in hetzelfde schuitje als jij destijds. Hopelijk heb je je leven weer wat terug?

Liefs Anita

afbeelding van Tjander
Licht bewolkt
#4

Mijn echtgenote is momenteel 2,5 jaar geleden overleden. Wat ik steeds vaker en meer opmerk is dat mijn kinderen veel meer tijd doorbrengen met mijn schoonfamilie. Zelf word ik door mijn schoonfam overal buiten gesloten. Ik vind dat heel vreemd, maar wel leuk voor de kinderen. Echter hierdoor komen ze steeds minder vaak bij mij en dat raakt mij toch heel erg. 
Het zal wel zo zijn, hoewel ik het jammer vind.