Alles staat in het teken van rouw: is dat erg? (gastblog)

Minjon van Zoest woensdag 5 februari 2020 09:34 1 reactie

Misschien herken je het wel: wanneer je dierbare is overleden, is er even geen ruimte in je hoofd voor andere zaken dan de rouw. Hoe erg is dat? Gastblogger Minjon beschrijft hoe je hiermee om kunt gaan.

Wie rouwt, herkent dat zo’n beetje alles in het leven in het teken staat van de rouw. Wat je ook doet, waar je ook bent: je wordt steeds weer herinnerd aan je overleden dierbare. Je ziet bijvoorbeeld iemand die op hem of haar lijkt, of je wordt herinnerd aan iets wat jullie samen deden. Of misschien zie je iemand iets doen waar hij of zij ook zo van hield.

Hoewel er meer mensen in je leven je dierbaar zijn, neemt je verlies het gewoonweg even over. Een klant vroeg laatst of dit wel normaal is. Ze voelde zich schuldig. Ze heeft nog een zoon en een dochter, maar haar overleden oudste dochter is continu in haar gedachten. Ze vond dat ze net zoveel aan haar andere kinderen zou moeten denken en ze vroeg hoe ze dit wat beter kon verdelen in haar hoofd.

Overcompenseren
Dit schuldgevoel zorgde ervoor dat ze iets wilde afdwingen, dat tegen de natuurlijke beweging ingaat. Ergens had ze het idee opgevat dat ze even vaak aan al haar kinderen moest denken. Als dat niet gebeurde, zou ze meer van de één dan van de ander houden.

Dat voelde voor haar niet eerlijk. Door dit schuldgevoel ten opzichte van haar zoon en dochter, ging ze overcompenseren. Ze wrong zich in bochten om hen op hun wenken te bedienen, waarmee ze dus over haar eigen grenzen ging en zich dagelijks een slag in de rondte werkte.

Dat haar schuldgevoel zoveel gevolgen had, had ze zelf niet in de gaten. We zijn er dus eens naar gaan kijken. Wat het meeste hielp, was een stukje kennis over hoe ons brein werkt. Het is namelijk niet zo simpel. Je kunt niet zomaar beslissen om even vaak aan al je kinderen te denken. Wanneer er iets ingrijpends in ons leven gebeurt, neemt dat voor een tijd je gevoelswereld en dus ook je denkwereld over.

De pijn neemt ruimte in
Allereerst is er de emotionele pijn die bij verlies hoort, die om aandacht vraagt. Wat dat betreft is het niet anders dan fysieke pijn. Als je je linkervoet hebt bezeerd, ben je hoe dan ook vaker met je aandacht bij je linkervoet dan bij je rechtervoet. De pijn neemt ruimte in, er is heling nodig. En totdat die heling heeft plaatsgevonden, zal je vaker aan je bezeerde voet denken.

Best logisch dus, dat de emotionele pijn ook om aandacht vraagt. Al is de pijn niet zichtbaar, hij is er wel degelijk en heeft net zo goed zorg nodig. Maar naast de pijn heb je ook te maken met het proces van het onder ogen komen van de nieuwe realiteit. Iemand met wie je je diep verbonden voelt, moet je nu ineens missen. Ons brein kan dat niet zomaar ineens bevatten, dat is het deel dat wat tijd nodig heeft.

In films en series die over rouw gaan, zie je dit ook terug: door flashbacks uit het verleden te laten zien. Het zit in onze natuur om herinneringen op te halen, onze liefde te voelen en onze overleden dierbaren te eren. Ons brein heeft het nodig om ‘de film’ keer op keer af te spelen. Alle belangrijke momenten lijken de revue te moeten passeren. Zolang dat op een natuurlijke manier gebeurt, is het onderdeel van de rouw en is er dus niets aan de hand.

Geen invloed uitoefenen
Maar wat is die natuurlijke manier? Wanneer de herinneringen voldoende aandacht hebben gekregen, maken ze automatisch stukje bij beetje ruimte voor andere, nieuwe ervaringen. De uitdaging is om daar geen invloed op uit te oefenen en niets te willen forceren. Want het tempo is voor iedereen anders en de manier waarop ook.

Dat betekent dat het niet handig is om je te ‘laven’ aan die herinneringen, maar ook niet om ze te willen wegstoppen – wat mijn klant deed. Je kunt proberen om op wilskracht aan iets anders te denken of bepaalde herinneringen weg te denken, maar het is beter om mee te bewegen met wat je brein blijkbaar nodig heeft.

Dus speel die film in je hoofd maar af, en weet wanneer het tijd is om aan iets anders te doen. Weet dat het oké is en ook dat het één het ander niet uitsluit. Zo neemt mijn klant nu vaker de tijd om samen met haar zoon en dochter herinneringen op te halen over haar oudste dochter. Zo kunnen ze deels samen rouwen en leren ze elkaar beter begrijpen. En niemand hoeft zich in een bocht te wringen en aan verwachtingen te voldoen, want de rouw komt zoals het komt.

Neemt bij jou rouw ook al jouw gedachten in? Vind je dit erg? Of juist niet? Reageer onder dit artikel of praat mee op ons forum.

afbeelding van Minjon van Zoest

Gerelateerde blogberichten

Er is 1 reactie op dit blog

afbeelding van Katoo
Bewolkt
#1

Wat mooi uitgelegd, hier kan ik wat mee.