5 tips: rouwen met hulp van je omgeving (deel 1)

Wie Troost Mij woensdag 22 februari 2017 12:00 6 reacties

Hoe kun je het beste omgaan met iemand die net een dierbare heeft verloren? Wat kun je het beste zeggen? Lees onze 5 tips in dit artikel.

Wanneer een dierbare is overleden, krijg je er onherroepelijk mee te maken: mensen in je omgeving die je met de allerbeste bedoelingen een ‘zetje in de goede richting’ proberen te geven. Je kent ze wel: “Je moet er echt eens uit.” Of, nog erger: “Je moet het verdriet een plekje geven.” Andere bekende opmerkingen zijn: “Je mag me altijd bellen”, of “Roep maar als ik iets voor je kan doen”.

Deze opmerkingen komen vaak uit een goed hart, maar helpen jou niet altijd even goed met het verdriet waar jij mee worstelt. Ze kunnen zelfs pijnlijk zijn. Daarnaast verwachten mensen dat de rouwperiode na een half jaar wel voorbij is. Maar dat is lang niet bij iedereen het geval.

Moeilijk
We merken dat het voor rouwenden heel moeilijk is om aan te geven wat je dan wél wilt. Juist omdat je omgeving het zo goed bedoelt. En misschien ook omdat je bang bent dat mensen jou een zeur vinden –  en dat je uiteindelijk alleen komt te staan.

Om jou wat meer handvatten te geven, hebben we deze lijst samengesteld. Deel het met je omgeving, zodat zij ook een beter beeld krijgen van hoe ze jou het beste kunnen benaderen in deze moeilijke periode. Maar onthoud ook: rouw is vooral heel persoonlijk, deze lijst is dus niet compleet.

Heb jij nog meer tips die op deze lijst zouden moeten? Reageer onder dit artikel. Het tweede deel van onze tips lees je hier.

#1 Onthoud: uiterlijke schijn bedriegt
Het lijkt er misschien op dat ik het allemaal weer voor elkaar heb, dat ik er overheen ben en dat alles weer op rolletjes loopt. Ik lach misschien weer en ja, ik zie er vandaag inderdaad op m’n paasbest uit – maar intussen ga ik van binnen nog steeds kapot van verdriet. Mijn verdriet is niet altijd even goed zichtbaar, maar het is er wel elke dag.

#2 Nodig mij gewoon eens uit voor een kopje koffie of een etentje
Wie echt wil helpen, biedt concrete hulp aan. Aan een vrijblijvend “Je mag me altijd bellen” heb ik eigenlijk niet zoveel. Dat doe ik hoogstwaarschijnlijk toch niet, ik voel me bezwaard. Het is beter als iemand vraagt: “Vind je het fijn om elke week een kopje koffie te komen drinken?” Of: zal ik voortaan elke vrijdag even bellen om te zien hoe het met je gaat?”

#3 Heb geduld met mij, blijf een luisterend oor
Ik weet het, mijn emoties vliegen geregeld uit de bocht. Maar heb alsjeblieft geduld met mij, jouw luisterend oor is belangrijk voor mij – ook al zeg ik het niet met zoveel woorden. Ik vind het fijn dat ik mijn hart kan uitstorten bij jou, zonder veroordeeld te worden. Door erover te blijven praten, maak je mij echt niet verdrietiger dan ik al was. Wees er dus niet bang voor.

#4 Moedig mij aan, MAAR…
Je mag mij aanmoedigen, maar niet pushen. Moedig mij aan om aardig voor mezelf te zijn, maar push mij niet om te voldoen aan ieders verwachtingen. Want dat ideaalplaatje, dat ben ik nu gewoon even niet. Hoe graag ik dat ook weer zou willen zijn.

#5 Ik ben niet altijd in staat om te praten
Soms heb ik het gevoel dat ik er niet over wil praten, niet over kán praten. Wees je hiervan bewust. Aan de andere kant betekent dit niet dat ik er niet op een later moment over wil praten. Misschien voel ik me op een ander moment beter in staat om over mijn dierbare overledene te praten, dat verschilt echt van moment tot moment.

Heb jij andere tips? Hoe heeft jouw omgeving jou geholpen? Laat het ons weten in de reacties onderaan dit artikel of praat mee op ons forum. Meer bijdragen van deskundigen over rouwverwerking lezen? Dat kan op monuta.nl.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 6 reacties op dit blog

afbeelding van Nelly68
Bewolkt
#1

Blijf de ouders een bezoek brengen zeker vrienden wij praten erg graag over onze kinderen ook al is het een tijd geleden

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#2

Goede tip, Nelly68!

Vriendelijke groet,

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Ransuil65
Zonnig
#3

Wat ik erg fijn vind is dat mensen op je af komen en vragen hoe het gaat, ook nu na 8 maand. Het doet goed dat ook zij Pieter missen, elk op zijn/haar manier. Gelukkig heb ik niet meegemaakt dat men weg duikt, al zou ik dat begrijpen. Ook dat op mijn werk mijn verdriet er mag zijn en wanneer ik een "slechte" dag heb, 1 van mijn collega's me een dikke knuffel geeft om me te steunen, geweldig. Voor anderen ook belangrijk, wanneer je dit aangeeft, even met rust gelaten te willen worden, doe dat ook. Lieve groet Jeannette

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#4

Dat is inderdaad erg fijn, Jeannette.

Dat ze dat ook gewoon 'durven'. Ik hoor en lees heel vaak dat mensen in de omgeving het vaak wel wíllen vragen, maar tegelijkertijd het idee hebben dat ze dan dingen oprakelen. Maar volgens mij is dat helemaal niet zo en hoeft dat ook niet altijd erg te zijn: het verdriet zit dan blijkbaar nog hoog en moet er even uit.

Fijn dat je dit wilde delen!

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Kirsten
Licht bewolkt
#5

8 maanden......mag je gewoon de welbekende ups en downs hebben. Een lief gebaar zoals een knuffel zegt meer dan al die loze beloftes op de condoleance. Koester die mensen.....ook op mijn werk ervaar ik meer begrip dan van mijn kinderen. Sterkte.........en blijf jezelf....

afbeelding van Kirsten
Licht bewolkt
#6

Het eerste jaar, dan is alles "de eerste keer."Het tweede jaar dan zijn er momenten vooral wanneer het de tijd is van de "laatste maanden"dat je reacties krijgt waar ik heel verdrietig van wordt zoals: moet je niet eens hulp zoeken? Dit terwijl ik denk: luister alleen even. Waarom zeg je het dan niet hoor ik jullie denken? Ik heb het al zoveel gezegd...mooie woorden inderdaad van "je mag mij altijd belle"maar in de praktijk ben je niet "meer spannend." Vriendschappen die je kwijt raakt..nee ik hou mijn hoofd goed boven water maar er zijn van de ogenblikken dat ik denk: jammer dat jullie zelf eerst moeten gaan ervaren hoe ik mij voel. "je mag mij altijd bellen"is trouwens een heel leuk boekje vol er en herkenning!